Recensie
Haar naam was Sarah ****
© UNKNOWN

Haar naam was Sarah ****

Regie: Gilles Paquet-Brenner
Met: Kristin Scott Thomas, Mélusine Mayance, Niels Arestrup


Twee kinderen zijn in hun slaapkamer aan het spelen. Het huiselijke tafereeltje wordt bruusk verstoord door een harde bons op de deur. Het is 16 juli 1942, en in het kader van 'Operatie Lentebries' helpt de Franse politie de nazi's een handje bij het deporteren van de Joden.

Vanaf dat moment volgen de gebeurtenissen elkaar in adembenemend tempo op. We zien hoe de tienjarige Sarah Starzinsky haar broertje probeert te redden door hem op te sluiten in een kast. Een 'behulpzame', niet-Joodse buurvrouw spoort de agenten aan om de ondergedoken vader in de kelder te gaan zoeken.

Samen met 16.000 Joodse Parijzenaars worden de Starzinsky's vervolgens enkele snikhete zomerdagen lang bijeengedreven in een stinkend wielerstadion zonder water of sanitaire voorzieningen. Franse dienders scheiden de Joodse mannen van hun vrouwen, en de kinderen van hun moeders. Doordat de camera er steeds middenin zit, en er bewonderenswaardig spaarzaam gebruik wordt gemaakt van de mooi gedragen muziek van filmcomponist Max Richter, grijpen deze scènes de kijker keihard bij de strot.

Er is veel verschil tussen deze indringende verfilming van Tatiana de Rosnays bestseller en het eerder dit jaar uitgebrachte La rafle, waarin dezelfde treurige Holocaustgeschiedenis met kitsch en melodrama is uitgewerkt tot een minder effectief aftreksel van Schindler's list.

Hoewel beide films draaien om de ontsnapping van een kind uit de doorvoerkampen naar Auschwitz: de boodschap lijkt tegenovergesteld. La rafle probeert de kijker gerust te stellen. Ja, de Holocaust was verschrikkelijk, maar er waren overlevenden en die konden het navertellen. En ze leefden nog lang en gelukkig, mocht je erbij denken.

Ook Sarah ontloopt de gaskamer, dankzij een teerhartige Franse bewaker, maar haar geschiedenis krijgt een heel wat deprimerender verloop.

Het verhaal van Sarah wordt blootgelegd door een Amerikaanse journaliste die voor een artikel research pleegt naar de razzia van 1942. De onvolprezen Kristin Scott Thomas speelt de journaliste als een gedreven vrouw, die haar wereldbeeld ziet kantelen na de ontdekking dat het huis van haar Franse schoonfamilie bewoond werd door de familie Starzinsky.

Haar drang om de levensgeschiedenis van Sarah bloot te leggen is al snel de normale journalistieke belangstelling ver voorbij: het wordt een obsessie die een stempel drukt op haar eigen leven en op de levens van Sarahs nabestaanden.

Mag de journaliste zo wroeten in andermans ellende, om de waarheid aan het licht te krijgen?

De filmmakers menen van wel, omdat de horrorverhalen van meisjes als Sarah en hun families pas echt wat betekenen als we er een mens bij kunnen zien. In dit geval wordt de herinnering aan de Holocaust levend gehouden door het open gezichtje van de jeugdige Mélusine Mayance, die diepe indruk maakt in haar onbevangen vertolking van Sarah, die haar leventje ziet instorten na die ontnuchterende bons op de deur. (FRITZ DE JONG)