Kunst & Media Bewaar

Florence and the Machine pakt publiek in met positiviteit (****)

Als een nieuwerwetse hippie roept Florence Welch zonder enig spoor van ironie op tot peace and love
Als een nieuwerwetse hippie roept Florence Welch zonder enig spoor van ironie op tot peace and love © Anjali Ramnandandall

Sommige artiesten kunnen er verloren uitzien in die grote Ziggo Dome, ze weten zich geen raad met de oneindige ruimte en hun liedjes reiken niet verder dan de eerste tien rijen. Zo niet Florence Welch. Deze 29-jarige Britse is een zangeres van de grote gebaren, geboren om in stadions te spelen. Al ronddansend en rennend van het ene uiteinde van het podium naar het andere vraag je je af hoe ze ooit in die kleinere zaaltjes heeft gepast.

Florence and the Machine

Ons oordeel: ★★★★☆
Gezien: 10/12
Waar: Ziggo Dome

Met haar witte fladderende broek en blouse steekt ze scherp af tegen een elfkoppige begeleidingsband, allen in het zwart gekleed. Welch, bekend om haar volle, galmende stemgeluid, begint ingetogen met What The Water Gave Me, maar geeft meteen blijk van een tomeloze energie. Als een uitbundig bloemenkind huppelt en springt ze in de rondte en zoekt direct contact met de zaal. Regelmatig loopt ze naar de voorste rij om haar fans toe te zingen, omhelzingen uit te delen of om een bloemenkrans op haar hoofd te laten zetten.

Zo pakt ze haar publiek in met positiviteit en weet ze er een ouderwets feelgoodavondje van te maken. Al bij het derde nummer, Rabbit heart (raise it up) van haar debuutalbum Lungs uit 2009, heeft ze de hele zaal aan het springen. Het gevaar is dat ze vervolgens op volle kracht doordendert en je de rest van de avond omverblaast met theatrale en bombastische pop. Met name de nummers van Ceremonials (2011) zijn daar uitermate geschikt voor. Maar gelukkig gebeurt dat niet.

Bij de les
Stevigere rocknummers van haar laatste cd How Big, How Blue, How Beautiful (2015) als Delilah en What Kind of Man wisselt ze af met een schitterende, uitgeklede uitvoering van Cosmic Love, waarop ze alleen wordt begeleid door harp, akoestische gitaar en toetsen. Haar stem houdt ze soms klein en fragiel, om dan alle registers weer open te trekken. Met die dynamiek houdt ze ons bij de les. Tuurlijk zijn er ook die standaard popliedjes waarbij de aandacht verslapt, zoals Third Eye of Caught, maar die zijn ver in de minderheid.

Wat Welch vooral heel goed doet, is haar publiek mee in het moment trekken. Door ze even hun telefoon weg te laten stoppen bijvoorbeeld - want we kijken al genoeg naar schermen - of door ze allemaal mee te laten zingen bij de cover You've Got The Love. Zo weet ze een gevoel van saamhorigheid op te roepen.

Peace and love
Als een nieuwerwetse hippie roept ze zonder enig spoor van ironie op tot peace and love. Een boodschap die nog aanslaat ook. Bij een sprankelende uitvoering van Dog Days Are Over laat ze iedereen elkaar omarmen en zoenen en een kledingstuk uittrekken om mee te wapperen. Vol overgave worden kleren op het podium geworpen. Zelf zwaait ze uitbundig met haar witte jacquet.

Over the top? Tuurlijk, dat is Florence and the Machine ook. Maar bovenal is ze aanstekelijk: aan zoveel liefde en levenslust valt geen weerstand te bieden.