Amsterdam Bewaar

Amsterdammer (71) rijdt elk weekend 500 kilometer voor potje voetbal

Wouter de Vries
Wouter de Vries © Privéfoto

Elke zaterdag bijna 500 kilometer rijden voor een potje voetbal met je Amsterdamse kameraden. De 71-jarige Wouter de Vries draait er zijn hand niet voor om. De inwoner van Stadskanaal (Groningen) is een echte liefhebber van het spelletje en staat vrijwel elk weekend te genieten tussen de krijtlijnen. 'Ik heb nog steeds veel babbeltjes in het veld.'

De linksback kan maar niet zonder zijn teamgenoten van Veteranen 3. De Vries groeide op in Amsterdam-Oost en werd op zijn tiende lid van De Geuzen, dat inmiddels GeuzenMiddenmeer heet.

Hij is nu bijna 62 jaar lid, maar dat was anders geweest als hij niet 'noodgedwongen' eerst bij de padvinderij moest. In de jaren vijftig kon je niet voor je tiende lid worden. Tot die tijd voetbalde de geboren Amsterdammer op het gras in het Oosterpark met onder andere de Ajacieden Piet Keizer, Sjaak Swart en Bennie Muller.

Bijna tien jaar geleden vertrok De Vries voor 'de rust' naar Stadskanaal in Oost-Groningen. Op het eerste gezicht een goede reden om het voetbal in de hoofdstad vaarwel te zeggen, maar niets bleek minder waar.  'Hier in de provincie hebben ze alleen veterenanencompetities van zeven tegen zeven op een klein veld, bovendien spelen ze korter. Ik wil nog gewoon 90 minuten op een groot veld spelen', zegt de kleinste speler ('ik heb de ideale lengte voor een voetballer, net zo groot als Messi') van Veteranen 3.

Derde helft
Op zaterdag stapt hij tegen half 11 in de auto. Zijn vrouw gaat meestal mee. 'Een dagje cultuur snuiven, noemt ze dat. Dat betekent dus eigenlijk dat ze gaat winkelen.' Om 15.00 uur speelt hij de wedstrijd en twee uur later begint de derde helft. Dat levert soms discussies op met zijn wederhelft, indien hij rond 19.00 u weer thuis wordt verwacht voor een bezoek aan het plaatselijke theater. Zij wil dan dat hij niet te lang blijft hangen, maar De Vries is dol op gezelligheid. 'Zonder deze verplichting zijn we rond 20.30 uur weer thuis.'

Op sportpark 'Voorland', waar GeuzenMiddenmeer de thuiswedstrijden afwerkt, speelt het derde veteranenelftal regelmatig met een driemansachterhoede met een gezamenlijke leeftijd van meer dan 200 jaar. 'Vergis je niet, we zijn de minst gepasseerde verdediging in de competitie. Dat zijn we al jaren. Je kunt ons een geducht trio noemen, één brok ervaring.'

Pijnlijke knie
Toch beginnen de jaren voor De Vries, die naar eigen zeggen ooit een sierlijke buitenspeler was, ook langzaam te tellen. Blessures aan de knie houden hem steeds vaker een wedstrijd aan de kant. 'Soms speel ik tegen gasten die jonger zijn dan mijn eigen zoon (45), dat gaat je niet in de koude kleren zitten.'

Door de afstand tussen Stadskanaal en Amsterdam kan De Vries niet meer trainen met zijn teamgenoten. Om toch conditie te houden fietst en schaatst hij nog regelmatig. In 1963 was hij zelfs deelnemer aan de zwaarste Elfstedentocht die ooit werd gereden. In Franeker viel voor hem destijds het doek. 'Ik werd van het ijs gehaald, ik mocht niet verder rijden.'

Maar deze opgave zat de geboren Amsterdammer niet lekker. In 1997, de dag voor de laatste Elfstedentocht tot dusverre werd gereden, bracht hij zijn zoon naar Leeuwarden voor de 'Tocht der Tochten'. De Vries ging vervolgens naar Franeker om daar zijn schaatsen onder te binden en het restant van 1963 uit te schaatsen. 'Ik deed over dat laatste, korte deel langer dan ik in 1963 over het eerste deel deed. Maar ik heb het gered!'

Scheidsrechters
Zijn voetballende zoon weigert overigens om met zijn vader samen te spelen. Hij zit daarom in een ander elftal bij de club uit Amsterdam-Oost. 'Ik ben nog steeds een voetballer met veel babbeltjes en kom soms giftig uit de hoek, ook in de richting van teamgenoten die een slechte bal geven.'

Ook leidsmannen krijgen het soms flink te verduren van de mondige veteraan. De scheidsrechters halen soms het bloed onder zijn nagels vandaan. 'Ik zoek daarom regelmatig de discussie met ze op, maar weet me altijd nog wel te beheersen hoor.'

Amsterdam heeft hij dan misschien verlaten, Ajax volgt hij nog op de voet. Die 'babbeltjes' heeft 71-jarige supporter ook dan. Met zijn zoon bezocht hij onlangs nog Ajax - Apoel Nicosia in de Champions League. 'Als ik dan Viergever zie spelen, erger ik me dood. Hij speelt de bal nooit vooruit. Ze hadden mij er net zo goed in kunnen zetten.'

Naast Ajax mist hij vooral de gezellige terrassen en het culturele leven van Amsterdam.  'Hier zijn er geen problemen met parkeren of criminaliteit en dat vind ik heerlijk. Ik wil niet terug. Ter compensatie lees ik dagelijks Het Parool.'