Sport Bewaar

Turnster verlost van topsportcorset

Mayra Kroonen, in actie op de EK in Milaan: 'Ik ben geen feestbeest, maar er zijn meer dingen in het leven dan turnen.' Foto ANP/Robin Utrecht
Mayra Kroonen, in actie op de EK in Milaan: 'Ik ben geen feestbeest, maar er zijn meer dingen in het leven dan turnen.' Foto ANP/Robin Utrecht © UNKNOWN

AMSTERDAM - Ze is al twintig, voor turnbegrippen oud. Toch maakte Mayra Kroonen afgelopen weekeinde haar debuut op een Europees kampioenschap. Deze week mag ze uitrusten. Voor zover dat ervan komt, bij een studente aan de sportacademie.

Vier jaar geleden leek een ernstige knieblessure een voortijdig einde te maken aan haar carrière. Nu is Kroonen terug aan de top. Niet als het onzekere kind van weleer, maar als een jonge volwassen vrouw die het plezier in haar sport heeft hervonden. ''Het turnen is geen gevangenis meer voor me.''

Pas in oktober besloot Kroonen weer serieus te gaan turnen, bij haar oude trainer Frank Louter. Zes maanden later plaatste ze zich voor de EK in Milaan. Het leek de rente voor iemand die al vanaf haar zevende dertig uur in de week had getraind.

In 2003 nam de carrière van het toen vijftienjarige talent een enorme vlucht. Ze won brons tijdens de Europese Jeugd Olympische Dagen in Parijs. Als juniore turnde ze het WK in Anaheim. Een half jaar later ging het mis. Tijdens de training scheurde Kroonen een kruisband.

Bijna twee jaar sukkelen volgde. Ze trainde hard, ze wilde graag terugkomen. In 2005 plaatste ze zich zelfs voor de EK, maar ging weer door de knie. Ze zag de concurrentie vooruitgaan, zelf stond ze stil. ''Ik had het niet meer. In mijn hoofd was het op. Ik werkte hard, maar voor wat?''

Kroonen werd steeds ongelukkiger. En onzeker, omdat ze wist dat juist zeventien de leeftijd is waarop een gymnaste moet pieken. Al snel zou ze te oud zijn voor te top, dacht ze. ''Het voelde alsof ik de hele tijd aan het slaapwandelen was. Trainen, school, trainen, school. Het turnen werd een gevangenis. Ik had het gevoel dat ik moest, ook omdat ik geen idee had wat ik moest doen als ik zou stoppen. Turnen was mijn hele leven.''

Zo ging Kroonen door, tot het echt niet meer ging. Van de ene op de andere dag gaf ze er de brui aan. Achteraf is het besluit te snel geweest. ''Had iemand toen maar gezegd: neem twee maanden vrij. Dan had ik waarschijnlijk daarna weer vrolijk op de stoep gestaan. Ik moest gewoon weg uit de sleur. Het was niet dat ik turnen niet meer leuk vond, maar op dat moment zat ik er helemaal doorheen.''

Haar trainers hadden er geen oog voor. ''Ze keken alleen maar naar mijn fysiek. Twee maanden vrij? Dan zou ik misschien tien kilo te zwaar terugkomen. Maar mentaal was het beter geweest.'' Ze spreekt van een keiharde tijd. Af en toe valt het woord gevangenis. ''Frank had toen heel erg het idee: je doet topsport, dat is hard. Kun je dat niet aan, dan ga je maar weg. Je zult hard moeten trainen, maar het kan ook op een andere manier, weet ik nu.''

De frustratie bij zowel Kroonen als Louter werd steeds groter. ''Ik had meer en meer het gevoel dat ik tegen Frank aan het vechten was. Ik was doodmoe, trainde voor hem, niet voor mezelf. Ik dacht: als ik het maar overleef, dan is het goed. Maar als je niet vanuit jezelf werkt, kom je niet verder. Dat weet Frank nu ook.''

Kroonen turnde een jaar helemaal niet. Ze deed eindexamen havo en ging naar de ALO in Amsterdam. Haar fysiotherapeut vroeg haar te komen lesgeven aan zijn jongensgroep bij Excelsior in Leiden. Het bleek een remedie. De ex-topturnster vond het fijn om weer drie keer in de week in de zo vertrouwde turnhal te staan.

Op de ALO kwam Kroonen bij het HvA studententeam, dat traint bij Turning Spirit. Twee jaar lang trainde ze twee keer in de week. Gewoon voor de lol. Toch stak de oude mentaliteit weer de kop op. Ze wilde laten zien wat ze kon, en het liefst zo goed mogelijk. Ze zocht weer uitdaging. Na lang twijfelen meldde ze zich in Zoetermeer. Om niet in oude fouten terug te vallen, begon ze heel rustig. Inmiddels traint Kroonen vijftien uur in de week, twee keer bij Pro Patria, twee keer in Amsterdam, waar ze het plezier in haar sport terugvond. Haar knie houdt het goed. Lesgeven doet ze nog een avond in de week, voor de lol. Met haar studie erbij heeft Kroonen de balans in haar leven gevonden.

Ze heeft op de harde manier geleerd te doseren. ''Rust is belangrijk voor een topsporter, leren we op de ALO. Alleen hebben we het daar in het turnen niet zo mee. Wat dat betreft kan er nog veel geleerd worden. Ik zal geen 33 uur per week meer gaan trainen. Begrijp me goed, ik ben geen feestbeest, maar zijn meer dingen in het leven dan turnen.'' (TESSA DE WEKKER)