Opinie Bewaar

Zoiets vertel je niet aan het begin van een nieuwe dag

James Worthy
James Worthy © Agata Nowicka

Sinds de dag dat zijn vrouw van hem wilde scheiden, doet hij zijn boodschappen in de kleinste supermarkt van Amsterdam.

Veel Amsterdammers noemen het de kleinste Albert Heijn van Nederland, maar er schijnt een nog kleinere in Naarden-Vesting te zitten. Daar zou hij ook graag zijn boodschappen willen doen, in dat ­supermarktje van 90 vierkante meter, maar zijn ­ex-vrouw is helaas naar Naarden verhuisd.

Een halfjaar geleden vertelde ze hem dat ze verliefd was geworden op een andere man. Ze vertelde het tijdens het ontbijt. Misschien vond hij dat nog wel het vervelendst. Met haar boodschap kon hij leven, een breuk was onvermijdelijk geworden, maar hij hekelde haar ­timing.

Zoiets vertel je niet tijdens het ontbijt. Zoiets vertel je niet aan het begin van een nieuwe dag. Het avondeten is een veel geschikter tijdstip voor slechtnieuwsgesprekken. Zo rond 19.00 uur, als de dag al voor meer dan driekwart naar de klote is.

Zijn twee dochters zaten ook aan de ontbijttafel, ­omdat zijn ex-vrouw er heilig van overtuigd was dat ze hen erbij moest betrekken, maar ze luisterden niet eens. Ze aten hun ontbijtgranen en keken op hun iPads naar walgelijk opgewekte Youtubevloggers.

Zijn ex-vrouw was verliefd geworden op een man die iets bij de televisie deed. Een producentachtige man, zo iemand die zijn zinnen met allerhande Engelse douchebag-terminologie lardeert. Zo iemand met een Marco Borsato-kapsel en een kersverse voorliefde voor het lopen van marathons in Amerikaanse steden.

Ze geeft iedereen een mooie lach en niet omdat iedereen een klant is, maar omdat iedereen een mens is.

Maar hij begrijpt zijn ex-vrouw wel. Als de liefde op is, is de liefde op. Eerst waren ze man en vrouw, daarna waren ze broer en zus en ze eindigden als achterneef en achternicht.

Zij wilde ook al heel lang geen seks meer. De laatste keer dat ze seks hadden, was op de dag dat de acteur Robin Williams overleed. Zijn ex-vrouw leek haast te hebben en toen hij klaar was, snelwandelde ze naar de douche, om al het bewijs dat ze zojuist seks hadden gehad met warm water en zeep te vernietigen. 

Hij mist haar niet, maar zijn dochters mist hij wel. Hij heeft ze soms een weekend, maar ze vinden zijn nieuwe huis niet leuk. Ze vinden het er te somber. Zijn jongste vergeleek haar kamer de laatste keer met de wachtkamer van een tandartsenpraktijk.

In de kleine supermarkt op de hoek van de Johannes Verhulststraat en de Emmastraat hebben ze veel producten die hem aan zijn dochters doen denken niet. Hun favoriete koekjes, siroopsmaak of vlasoort. Ze verkopen het er niet. 

Hij loopt door het supermarktje. Het supermarktje dat te klein voor winkelwagens is. In deze winkel voelt hij zich groot. Buiten is hij klein. Onaanzienlijk. Een kruimel van een man. In de kleinste supermarkt van ­Amsterdam is hij voor eventjes de reus die hij vroeger was.

Het kassameisje heet er Jet. Ze geeft iedereen een mooie lach en niet omdat iedereen een klant is, maar omdat iedereen een mens is. Hij vraagt bij Jet om een zakje, hij lacht, omdat hij een tasje een zakje noemde. Hij vult het tasje. Bier, stokbrood, chocomel, borrel­noten, achterham, zilveruitjes en waxinelichtjes. De waxinelichtjes zijn voor morgen. Dan heeft hij zijn eerste date sinds de scheiding. 

Hij blijft even in de deuropening van het kleinste ­supermarktje staan, haalt drie keer diep adem en reuzenstapt de wereld in.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug. Reageren? james@parool.nl