James Worthy © Agata Nowicka

Ze krijgt een blik die bol staat van genadeloos pubermedelijden

Ze stormt het fonduerestaurant binnen en loopt zonder te kijken naar het tafeltje waaraan haar moeder zit. De moeder verwacht een kus van haar dochter, ze hebben elkaar toch twee weken niet gezien, maar ze krijgt enkel een blik die bol staat van genadeloos pubermedelijden.

"Hoe was de vakantie met je vader?" vraagt de moeder.

"Kunnen we gewoon gaan eten? Ik wil niet dat je steeds vragen over pappa stelt."

"Maar ik toon gewoon interesse."

"Niet. Je hoort me uit. Sinds de scheiding behandel je me als een soort spion. Dat wil ik niet meer. Het gaat klote met pappa en het gaat klote met jou. Sorry, maar dat is de enige informatie die ik voor je heb."

"Het gaat niet klote met mij," zegt de moeder.

"Schei toch uit, Pinokkio. Dat vind ik nog het allerergst aan de scheiding. Dat groothouden. Dat niet willen toegeven aan de treurnis. Breek gewoon. Ik ken jullie. Ik zie jullie. Rot dus alsjeblieft op met dat flink houden. Dat is het slechtste wat je een kind kunt leren."

"Maar dat doen we voor jou."

"Waag het niet, ma. Ik ben een volwassen vrouw."
"Je bent zestien."
"En wat ben jij dan? Wat de fuck ben jij, mam?"

"Niet schelden. Het staat je niet. Dat is een teken van zwakte."
"PRECIES! Ik durf zwak te zijn. Onmacht staat niemand, maar ik draag het."

"Dus ik moet gaan schelden? Is dat wat mij gaat helpen?"
"Het is in ieder geval een fucking begin."

"Maar ik ben een volwassen vrouw."
"Nee, je bent niet volwassen als je nog steeds denkt dat je niet zwak mag zijn. Ik wil je horen schelden. Anders ga ik weg."

"Klootzak!!!"

"Ja ja, ik ben er al, wat willen de dames eten?" vraagt de ober.

Ze bestellen iets onbelangrijks om te eten en twee glazen afleiding om te drinken.

Onmacht staat niemand, maar ik draag het

"Is dat niet iets voor je, ma?"
"Die ober? Is die niet een beetje te jong? Hij is echt jong. Kijk dan! Hij heeft vast zo'n portemonnee met klittenband."

"Een sleepboot is een sleepboot," lacht de dochter.

"Ik maak me zorgen om je."
"En ik om jou."

"Ja, maar voor mij is het een taak. Ik ben je moeder. Zoals net, toen je het restaurant binnen kwam lopen met die oordopjes, je muziek stond echt hard."

"Ik gun je je bezorgdheid. Bezorgdheid is afleiding. Het is een doek over een spiegel heen leggen."

"Ik wil niet dat je je gehoor verliest."

"Dat wil ik ook niet, maar er bestaan gewoon een paar nummers die zo ongelofelijk mooi zijn, dat je ze alleen maar heel hard kunt luisteren. Dat je het in je botten wilt voelen. En natuurlijk weet je dat het slecht is, dat het verkeerd af kan lopen, maar gelukkig leven we in een wereld waarin de schoonheid het soms nog van de gevolgen kan winnen."

"En nu wil ik niets meer horen."

"Waar heb je het over, mam?"

"Jouw vader was zo'n nummer."

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

james@parool.nl

Hij heeft vast zo'n portemonnee met klittenband