Opinie Bewaar

Wij mannen kunnen verdomde fabelachtig zijn

James Worthy
James Worthy © Agata Nowicka

Aan de bar van het oudste hiphopcafé van Amsterdam zitten twee knappe jongens. Vijf jaar geleden had ik ­ongetwijfeld 'zitten twee jongens' geschreven, ik had het 'knappe' achterwege gelaten, maar hoe ouder ik word, hoe makkelijker ik met mijn bewondering voor het eigen geslacht om kan gaan.

Wij mannen kunnen verdomde fabelachtig zijn. Heel soms, als de sterren goed staan en de nacht lekker in haar vel zit, kan een man in de buurt komen van de wonderbaarlijkheid waarvan ik vroeger dacht dat deze alleen uit de poriën van vrouwen kon opdoemen.

Hoe ouder ik word, hoe meer ik inzie dat ik niet mijn hele ­leven identiek hoef te zijn aan de persoon die ik gisteren was.

De ene jongen draagt een bordeauxrood petje waar het Engelse woord voor gehoorzamen op staat, de ­andere jongen heeft een sjofele jezusbaard en gympen van driehonderd euro aan zijn voeten. De jongens praten hard, ze proberen hun zinnen boven de muziek uit te stuwen. De beats zorgen ervoor dat het bier in mijn glas zwiert.

De baard heeft het over zijn vriendin.

"Ik hoopte gewoon dat mijn liefde ervoor zou zorgen dat ze zich voor altijd jong zou blijven voelen. Dat ze godverdomme net zoveel van zichzelf zou kunnen houden als dat ik van haar houd," zegt de baard geëmotioneerd, aan het einde van elke zin is zijn stem minstens een octaaf hoger dan aan het begin van de zin.

Zijn wij de giftige grond die ervoor zorgt dat de bloemen zichzelf soms lijken te haten?

De pet draait zijn klep naar achteren zodat zijn ­gesprekspartner een beter zicht op zijn ogen heeft.

"De huidige staat van de wereld zorgt er helaas voor dat houden van nog nooit zo moeilijk is geweest. We zijn allemaal zo beïnvloedbaar."

"En ik heb het niet eens over het houden van iemand anders, nee, ik heb het over het houden van onszelf. Vooral voor vrouwen lijkt dit een steeds onmogelijker wordende opgave."

"Mijn vriendin is 33 jaar oud en ze spuit vier keer per jaar een neurotoxisch gif in haar gezicht. En al haar vriendinnen doen het. Ze maken er ook echt een uitstapje van. De normalisatie van vroegtijdige ouderdomsvrees is fucking angstaanjagend. Ze spuit gif in haar gezicht. Haar wonderschone hoofd is langzaam in die appel van Sneeuwwitje aan het veranderen."

De pet rolt een jointje op de bar, als hij uitgerold is, legt hij zijn hoofd op de schouder van zijn vriend.

"Zeggen dat ze mooi is, en het echt menen, werkt niet meer. De vrouw doet wat ze wil en aan de ene kant is dat natuurlijk prachtig. Dat kunnen we alleen maar steunen. Maar als gif het zo makkelijk van de liefde wint, zullen wij tweetjes naar alle waarschijnlijkheid eenzaam sterven."

"Of zijn wij het gif? Is de man het gif? Zijn wij de giftige grond die ervoor zorgt dat de bloemen zichzelf soms lijken te haten?" vraagt de baard.

Ik verlaat het café en loop de Herengracht op. Uit mijn achterzak haal ik een euromunt, ik gooi de munt in het water en kijk naar de rimpels. Het grachtenwater durft nog rimpelig te zijn.

"Je bent betoverend," zeg ik tegen het water.

"Vind je me er niet oud uitzien dan?" vraagt ze.

"Helemaal niet zelfs, of zoals een begenadigd Nederlands dichter ooit zei: De nacht is nog jong, net als wij voor altijd."

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug. Reageren? james@parool.nl