Opinie Bewaar

Weer die zin: 'Dat kan je beter aan mamma vragen'

Theodor Holman
Theodor Holman © Wolff

Koning, mijn kleinzoon, ligt ziek in zijn huis, en ik in het mijne. Alles ergert hem; en mij ergert ook alles.

"Wil je opa aan de telefoon?"

"Nee..."

"Maar opa is ziek."

"Ik ben ook ziek."

Ik hou van zo'n antwoord; ik zie er genetische verwantschap in.

Ook mijn dochter is ziek, en er moeten dus oppasafspraken worden gemaakt en ik kan daar niet in meedraaien.

Dat geeft eveneens ergernis.

Dochter en ik verbreken de verbinding en ik neem mijn temperatuur op en merk dat de koorts is afgenomen.

Zal ik toch gaan oppassen?

Ik besluit om naar mijn dochter en kleinzoon te wandelen om ze te verrassen met een bezoek. Ik zal aanbieden om kleine werkzaamheden te verrichten zoals het maken van boterhammen, het zetten van thee en het pellen van een sinaasappel.

Ik bedoel: als iedereen dat voor elkaar zou doen, was de wereldvrede binnen hand­bereik.

Maar als ik mijn straat uit ben gelopen, overvalt me een verschrikkelijke moeheid. En ik voel de kou tot in het binnenste van mijn gebeente. Ik moet naar huis, naar bed. Maar mijn godvergeten schuldgevoel ('Waarom ben ik altijd ziek als anderen mij nodig hebben?') doet me doorstappen.

Mijn zelfhaat kwadrateert zich. Ik ben zowel fysiek als psychisch slap

Bij de Wibautstraat merk ik dat ik dat ik domweg niet meer kan, of ik ga dood. Ik wil ook naar de plee!

Verdomme, wat ben ik oud!

Ik keer om en voel me een zak vol schuld. En naarmate ik mijn huis nader, voel ik me beter worden, wat mijn schuldgevoel aanwakkert. Ik denk: eenmaal thuis met een glas cognac, twee van die dikke paracetamols en onder een dekentje en ik kan er weer tegen.

Maar mijn zelfhaat kwadrateert zich. Ik ben zowel fysiek als psychisch slap. En ik ben laf. Ik vlucht. Ik kan niets aan, ik kan nergens tegen. Dat gevoel.

Als ik thuis ben, gaat mijn tele­foon.

"Pap, kan je echt niet komen?"

"Nee, het spijt me... Ik heb koorts."

"Ik ook."

"Heb je mamma gebeld?"

"Nee, dat zal ik wel doen... Nou, word maar snel beter."

"Jij ook... En Koning ook."

We nemen afscheid.

Twintig jaar geleden had ik ook dit soort gesprekken - altijd met zinnen als: 'Heb je mamma al gebeld? Heb je dat aan mamma gevraagd? Dat kan je beter aan mamma vragen.'

Ik bedenk dat ik hoge koorts wil, hoger dan ik heb.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief

t.holman@parool.nl