Opinie Bewaar

We zijn de geslaagde multiculturele samenleving

James Worthy
James Worthy © Agata Nowicka

Toen ik zes jaar geleden van Amsterdam-Oost naar het hartje van onze stad verhuisde, moest ik aan veel dingen wennen. Aan de smalle stoepen bijvoorbeeld, en aan de stille nachten. De nachten in Oost waren ook redelijk stil, maar ik woonde aan het spoor en de nachtelijke vrachttreinen maakten er korte metten met de afwezigheid van geluid.

De binnenstad daarentegen kan echt stil zijn. En leeg. Als ik weer een keer dieper in het glas dan op mijn horloge heb gekeken, strompel ik door een compleet uitgestorven stad naar huis. Op die momenten is Amsterdam het kadaver van de allerlaatste mammoet in een nestje van grachten.

Ik moest enorm aan de stilte wennen die tot de hoofdstedelijk nacht behoort. Je waant je alleen op de wereld. De apocalyps was gisteren, maar ze zijn jou vergeten.

Je bent de enige beoordelingsfout van de dag des oordeels. Maar je loopt door. Ja, je loopt door. Door de spookstad waar niemand meer woont die de lakens uit wil delen.

Waar ik ook aan moest wennen, waren de bekende Nederlanders. Het centrum is een soort openluchtwassenbeeldenmuseum. Laatst zag ik André van Duin weer lopen. Ik wilde de beste man niet lastigvallen, zijn wandeling niet verstoren, maar aan de andere kant wilde ik hem wel een goede dag wensen.

Ik twijfelde. Laten we het groetvrees noemen. Uiteindelijk gaf ik hem een knikje. Hij keek de andere kant op en zag mijn knikje niet. Maar ik knikte. Mijn oma, die al een tijdje in de wolken woont, gilde: "Goed zo, jongen. Je kan niet langs Van Duin lopen zonder te knikken," in de richting van de aarde.

Mijn vrouw en ik gaan zo veel Turkse gerechten eten dat Stef Blok er misselijk van wordt

Maar het moeilijkste aan in het centrum wonen, vond ik de Elandsgracht. Elanden, ik had er gewoon bar weinig mee. Eigenlijk nu nog steeds. Als je aan me vraagt of ik een eland voor je wil tekenen, is de kans groot dat ik een mollig geitje voor je teken.

Ik weet niet hoe elanden eruitzien en ik hoef het ook niet te weten. Dat is het fijne aan volwassen worden. Je hoeft helemaal niets te weten over de dingen waar je niets over wilt weten. Misschien moest ik daarom zo aan de Elandsgracht wennen. Ik moest wennen aan de confrontatie met mijn zelfverkozen onwetendheid.

Maar vandaag de dag is de Elandsgracht mijn favoriete straat van de stad. Van het speeltuintje tot snackbar Stoot Je Hoofd Niet en van Hollywood Mark Tattoo naar Turks restaurant Divan. Ik loop er elke dag. Eerst pak ik de even kant van de straat en daarna de oneven kant. Voor de etalage van Smit-Cruyff blijf ik altijd even staan en op de terugweg groet ik Eddy van Café de Jordaan.

Vanavond gaan we weer bij Divan eten. Mijn vrouw en ik gaan zo veel Turkse gerechten eten dat Stef Blok er misselijk van wordt. Ja, we gaan de multiculturele samenleving vieren. We gaan dat vieren wat we zijn. Dat wat we allemaal zijn.

We zijn shoarma. We zijn twee getrouwde homo's. We zijn saotosoep. We zijn Anne Frank. We zijn Clarence Seedorf. We zijn de morning-­afterpil. We zijn een loempia op de markt. We zijn Nouri. We zijn te veel wodka drinken en wakker worden in een Ikea-bed naast iemand die we vandaag pas gaan leren kennen. We zijn de geslaagde multiculturele samenleving.

Laten we samen op een eland stappen en een oneindige ereronde gaan lopen. En laten we vriendelijk knikken naar iedereen die we tegenkomen.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

james@parool.nl