Opinie Bewaar

Wat stond er op de to-dolijst van Jeroen Oerlemans?

Roos Schlikker
Roos Schlikker © Linda Stulic

'Niet roken. June kussen. Niemand anders kussen. Hoesten. Plassen. Eten. Niet te veel eten. Tobben. Mama opzoeken. Piano oefenen.'

Meer staat er niet op het briefje. Meer is ook niet nodig. Het zegt alles over de man die het schreef. Waar hij naar verlangde, wat anders moest. De to-dolijst van Johnny Cash uit de jaren zeventig omschrijft een heel bestaan in tien punten. In welke omstandigheid hij het schreef weet ik niet, maar ik verbeeld me graag dat hij net wakker was, een sigaret tussen de lippen klemde en begon te pennen. Dit is waar hij aan dacht, die ochtend.

Wat me ontroert, is dat de gedachten groot en klein zijn tegelijk. Want zijn we dat niet allemaal: groot en klein? Ik moet de basilicum verpotten. Vandaag echt die biebboeken terugbrengen. Die kleine moeten we nu eindelijk zijn veters leren strikken.

Zou iedereen me vergeten als ik dood ben? De accountant wacht nog op mijn btw-rekeningen. O ja, vanmiddag, die vergadering. En het wordt tijd voor een grote pan minestrone; iedereen is verkouden. Ben ik een goede ouder? Vandaag wil ik een goed mens zijn. Vandaag wil ik echt leven. De neusdruppels zijn op.

Het zijn deze reeksen opdrachten waarmee velen van ons onze to dolijst vullen en die ons de morgen in stuwen. Ik ben er als lijstjesmaniak hevig gevoelig voor. Zonder lijstjes bleef ik de hele dag kontkrabbend en netflixend in mijn nest liggen. Met lijstjes kook ik, ga ik naar de stomerij, schrijf ik stukjes, soms zelfs boeken, en leer ik mijn kroost zijn eigen reet af te vegen.

Kon hij het nog maar navertellen, maar het is stil. De fotograaf is dood. De to-dolijst leeg

Zou hij ook een to-dolijst hebben gehad? En wat stond er dan op? Hij, de held, de jongen die niet praatte maar ging. Die schoot op plekken waar anderen schoten. Die afdrukte.

Waar dacht hij aan, die morgen toen hij opstond? Had hij een hele waslijst af te handelen voordat hij terug naar huis ging? Heeft hij nog geskypet, terwijl hij zijn kogelvrije vest om zijn schouders hing? Gaf hij kusjes tegen een beeldscherm? "Tot gauw. Dag allemaal. Nog even. Dan ben ik er weer. Ik moet nog een paar dingen doen. Tot gauw. Tot gauw."

Zwaaide hij voor hij de computer uitzette en zijn kamer verliet, de wereld tegemoet, zijn hoofd misschien alweer bij dat beeld, die alles vertellende plaat die ons het verhaal uit de oorlog zou vertellen? Nog één foto. Dan terug naar huis. Ik moet de jongste leren veters strikken. Morgen ga ik mijn vriendin kussen. En de kinderen. Maar nu nog één beeld. Want de wereld moet dit weten. Hoesten. Plassen. Mijn hart voelen roffelen in mijn borstkas. Eten. Niet te veel eten. Vandaag wil ik een goed mens zijn. Vandaag wil ik echt leven.

Wat stond er zondag op de to-dolijst van fotograaf Jeroen Oerlemans voordat hij door een sluipschutter in Sirte werd neergeknald? Ik kan alleen gissen. Kon hij het nog maar navertellen, maar het is stil. "Dag allemaal. Tot gauw." De fotograaf is dood. De to-dolijst leeg.

Reageren? r.schlikker@parool.nl

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken, waaronder recentelijk nog Ajax, Mijn Club (2015). Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool.