Opinie Bewaar

Was mijn mededogen voor We Are Here gerechtvaardigd?

Theodor Holman
Theodor Holman © Wolff

Onlangs zag ik een reportage over China, waar ze je constant in de gaten houden. Rij je een keer door rood, dan kun je geen staatshypotheek meer krijgen. Rij je twee keer door rood, dan word je opgepakt en gevangengezet. Dat soort zaken.

Afgrijselijk, en je moet er niet aan denken, weg vrijheid, maar als oude lul denk ik toch weleens: zou het echt heel erg zijn als we dat hier ook doen?

Ja, natuurlijk, maar ik bedoel, persoonlijk zou ik het in het geheim toejuichen. Je gewoon aan de regels houden, waarom niet?

Wachten tot het rode licht gedoofd is, dat soort dingen. Niet op straat spuwen, rommel opruimen, niet te luid schreeuwen, etc. Zo niet, dan krijg je straf.

Zo zie ik hier in Amsterdam bijvoorbeeld uitgeprocedeerde asielzoekers en die kraken een huis.

Nu heb ik natuurlijk erg met die asielzoekers te doen, want die hebben hun rechtszaken verloren. Verliezers zijn altijd zielig.

Dus toen die asielzoekers gingen kraken, omdat ze geen huis hadden (ook al zo zielig), kneep Amsterdam een oogje toe.

Je kunt dat uitleggen als mededogen. En mededogen is een deugd.

Maar dat huis is van iemand anders en die wil niet dat er in zijn woning krakers komen wonen. Die iemand staat in zijn recht. Die roept dan de politie.

Mededogen en recht staan tegenover elkaar als een echtpaar met een slecht huwelijk

Was mijn mededogen dan wel gerechtvaardigd?

Ik denk weleens dat mede­dogen en recht vaak recht tegenover elkaar staan als een echtpaar met een slecht huwelijk.

Als ik mijn lieve hart zou volgen, mag iedereen kraken wat hij wil en mogen duizend bloemen bloeien, maar mijn verstand zegt dat we niet voor niets een rechtstaat hebben, dat we niet voor niets wetten hebben en dat we ons aan die wetten moeten houden.

Ik vind dat, met mijn oude hart, om eerlijk te zijn, ook het fijnst.

Omdat het het eerlijkst is. Omdat het 't meest rechtvaardig is. Omdat het 't resultaat is van onze democratie.

Maar onze burgemeester en wethouders denken daar anders over. Die hebben allemaal een schriftelijke cursus 'Zuster Teresa op marxistische grondslag' gevolgd en zijn daardoor het zicht op het mijn en dijn kwijtgeraakt.

'We zijn hier' is de naam van de groep en hun subtekst luidt: 'En we gaan niet weg. Ook al hebben we geen recht hier te zijn.'

Op zulke momenten verlang ik weleens naar China.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl