Opinie Bewaar

Waarom loopt iedereen van het veld af? Het kan nog!

James Worthy
James Worthy © Agata Nowicka

Engeland moet scoren. Het kan nog. De droom is niet dood. Ik voel nog een pols. Kom op! Ik pak mijn telefoon en zoek op Google naar hoe je een droom-mond-op-mondbeademing moet geven.

Op het veld verliest Dele Alli wederom de bal, maar ik mopper niet. Alleen de verliezer moppert en ik wil geen verliezer zijn. Niet weer.

Ik moet iets doen. Ik moet alles doen. Alles om het lot te plezieren. Maar waar houdt het lot van? Houdt het van liedjes? Ik probeer een liedje te zingen, maar door de spanning ben ik alle teksten kwijt. Alle teksten behalve Try van Nelly Furtado. Ik hoop dat het lot van Portugees-Canadese snotterpop houdt.

Then I see you standing there.
Wanting more from me.
And all I can do is try.

Ik zing en ik zing, maar het lot reageert niet. Niets in dit leven kan zo ondankbaar zijn als het lot. Misschien is het lot van mening dat ik het verkeerde shirt aan heb. Ik trek een ander shirt aan. In mijn nieuwe shirt loop ik naar de keuken.

Ik moet iets eten wat ik gewoonlijk nooit om 22.03 uur eet. Dat zal geluk brengen, ik voel het aan alles, behalve aan mijn normale verstand.

Met een schaaltje cashewnoten waar ik heel veel poedersuiker overheen heb gegooid, loop ik naar de bank. Dit komt goed. Volgens mij heb ik het lot aan het wankelen gebracht. De onontkoombaarheid gooit een touwladder mijn huiskamer in. Ik klim en ik klim, ik weet niet waarheen, maar ik weet dat de verlossing er op me wacht.

Nog nooit heeft iemand het lot zo weten te plezieren. Misschien moet ik nog wat Nelly Furtado zingen

Mandžukic scoort de 1-2. Mijn hart huilt uit mijn oksels. Maar het kan nog! Ik trek wederom een ander shirt aan. En een andere broek. Oeeeei, deze broek zit lekker. Dit kan niet meer fout gaan. Nog nooit heeft iemand het lot zo weten te plezieren. Misschien moet ik nog wat Nelly Furtado zingen.

De scheidsrechter fluit af. De wedstrijd is afgelopen, maar niet voor mij, zelfs na de afloop geloof ik nog in een goede afloop. Harry Kane gaat in de 162ste minuut scoren, ik voel het.

Maar waarom loopt iedereen van het veld af? Het kan nog! Nee, stap niet onder die douche. Leg die crèmespoeling neer! Nee, loop niet het stadion uit. Wat doen jullie? Alsjeblieft, stap niet in die bus. Het kan nog. Het kan nog. Ik kan niet meer.

Iemand vertelde me ooit een verhaal over een meisje dat na een lange schooldag naar huis fietste. Het was een mooie dag geweest. Gym, Nederlands en biologie. Slagbal, Zwagerman en eiwitsynthese.

Ook had de knappe Arno om een grap van haar gelachen. Het was de mooiste dag geweest. Ze was bijna thuis. Ze was zo dichtbij dat ze kon ruiken wat haar moeder aan het koken was. Ze stak haar tong uit en proefde wat haar neus rook.

Dankbaarheid op een bedje van geluk. Man, wat had ze ongelofelijk veel zin om thuis te komen. Het meisje ging steeds sneller trappen. Nog twee straten.

Een minuut later stond ze puffend voor een brandend huis. Na het puffen moest ze overgeven, omdat ze opeens wist wat ze al die tijd had geroken.

Ze was zo dichtbij. Zo dicht bij de perfecte dag. Zo dicht bij het geluk.

Maar ja, het lot laat zich niet plezieren.  

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

james@parool.nl