Opinie Bewaar

Vroeger heb ik ­ergens verstopt, maar ik weet niet meer waar

Theodor Holman
Theodor Holman © Wolff

In het Vondelpark word ik staande ­gehouden door een man die zegt dat hij me van vroeger kent, maar vroeger heb ik opgeborgen in dozen die ik ­ergens heb verstopt, voor later, maar ik weet niet meer waar.

En later fietst steeds voorbij en je moet maar afwachten of je hem nog eens tegenkomt.

"Trudy!" roept de man.

In mijn hoofd speelt zich onmiddellijk een moeilijke conversatie af. We waren beiden 25, Trudy en ik.

"Als je niet van kinderen houdt, dan wil ik je niet," zei ze.

"Ik ben er nog niet aan toe," antwoordde ik.

En we namen afscheid. Ik geloof dat mijn vrouw toen al zwanger was.

"Trudy Damstra!" zegt de man.

"Ja..ja," zeg ik, "het zegt me wel iets. Maar jij en ik..."

"Nou, ik was toch haar buurjongen? En ik ben na jou... dus, was na jou... hoe heet het... we zijn 25 jaar bij elkaar geweest."

Een zin die hij speciaal voor mij uit zijn prijzenkast heeft gehaald. Maar ik heb hem goed verstaan en herhaal warm-zacht van toon: "Geweest?"

"Twee kinderen!" zegt hij.

Er stond nog wat in de prijzenkast, maar het kan ook zijn dat hij mij niet goed heeft verstaan. Ouderdom roest de stembanden weg.

Ik besef dat ik het verbale pak slaag dat ik ga kijken verdiend heb

Maar dan: "Nou ja, drie jaar geleden dus. Nou ja, gewoon, in drie maanden... Ja, kanker... maar die laatste jaren waren heel intens! Erg verdiepend! Het klinkt gek, maar, nou ja, ik had ze niet willen missen."

"Wat is het toch een rotziekte," antwoord ik en ik ben blij dat ik iets kan zeggen wat ik meen.

"Ja... Je kwam nog weleens ter sprake, ja. Ja, dus... ze had het weleens over je. Toen ze ziek was ook."

Ik weet niet wat ik moet zeggen en knik bedachtzaam. Waarom weet ik niet.

De man gaat door: "Dus toen ze zo ziek was... Ja, dan zei ze: 'Ivo, Ivo, lees eens voor wat Theodor heeft geschreven.' En dat deed ik dan."

Ik kijk naar de grond en besef dat ik het verbale pak slag dat ik vermoedelijk ga krijgen, verdiend heb, zelfs na al die ­jaren.

"En als ik je stukje dan had gelezen, dan zei ze altijd: 'Wat goed, hè?' Zei ze altijd, echt waar. 'Maar hij wilde toen geen kinderen.' Dat zei ze. 'Hij wilde toen geen kinderen.'"

Ik probeer te glimlachen.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl