Opinie Bewaar

Voetbal staat op het punt van thuiskomen

James Worthy
James Worthy © Agata Nowicka

Voetbal staat op het punt van thuiskomen. Het staat al bijna voor de voordeur. Het is op zoek naar de sleutels. Nog een paar passen. Er zit glas in de voordeur.

Voetbal kijkt glimlachend de hal in. Het is al een tijdje niet thuis geweest. Aan de kapstok ziet het alle teleurstellingen hangen. Ook de allerzwaarste. De lusjes willen maar niet breken.

Onder de kapstok van teleurstellingen staat een paraplubak zonder paraplu's erin. Wel staat er een fietspomp in. Een keer, toen het heel hard regende, liep Voetbal met de fietspomp naar buiten. "Dit zou best eens kunnen werken," dacht Voetbal, en toen probeerde het negentig minuten lang om de regendruppels weer terug de wolken in te pompen. Maar de wolken bleken lek.

Heel Engeland zegt het en zingt het. Het staat op het punt van thuiskomen. It's coming home. Langzaam rolt het in de richting van de plek waar het klokje tikt zoals het nergens anders tikt. Ik, een half-Engelse Amsterdammer met een half-Surinaamse zoon, zing mee.

Het liedje rolt van de tong, zo het doel van de tegenstander in. De drie leeuwen op mijn shirt zijn nog nooit zo ontembaar geweest. Ze doen wat ze willen en ze eten wat ze willen. Colombiaans, Zweeds, Kroatisch; de wereld is een lopend buffet.

De drie Engelse leeuwen heten tegenwoordig Jordan Pickford, Kieran Trippier en Harry Maguire. Het zijn geen namen waar de voetballiefhebber van gaat watertanden. Nee, het zijn geen godenzonen. Het zijn zelfs niet eens de neefjes van god. En toch tillen ze met z'n drieën heel Engeland naar de zevende hemel. Pickford tilt met zijn handen, Trippier tilt met zijn voeten en Maguire gebruikt enkel zijn hoofd.

Vanuit de ene hoek lijkt Gareth Southgate op een snookerspeler en vanuit de andere hoek lijkt hij op een parttime illusionist. En dit WK is zijn allergrootste truc

Maguire lijkt op de uitsmijter van een slechtlopende discotheek in een Engelse badplaats, en zo voetbalt hij ook. Hij laat niemand binnen, ook als er helemaal niemand naar binnen wil.

Pickford lijkt op iemand die vuurwerkbommen in zijn schuur maakt, en zo keept hij ook. Er zit kruit in zijn schoenen. Zo heel af en toe vliegt hij als een vuurpijl richting de bovenhoek.

En Trippier, jongens. Trippier is naar mijn verre van bescheiden mening de beste speler van het toernooi. Tot nu toe dan. Hij heeft dertien kansen gecreëerd. Een rechtsback heeft dertien kansen gecreëerd. En zijn traptechniek is fabelachtig. Kieran kan de vleugels van een fruitvliegje trappen.

Misschien vergeet ik nog iemand. Ja, de coach. Ik vergeet Gareth Southgate. De man in zijn waistcoat. Die prachtige waistcoat. Vanuit de ene hoek lijkt hij op een snookerspeler en vanuit de andere hoek lijkt hij op een parttime illusionist. En dit WK is zijn allergrootste truc.

Hij stopte het verleden in een doos, zaagde het in tweeën, draaide het een paar keer rond en op zondag 15 juli maakt hij de doos weer open. Misschien zit er een wereldbeker in de doos. Of niet. Misschien ligt er alleen een foto in de doos. Een foto waarop te zien valt dat Voetbal toch niet thuis is gekomen. Een leeg huis. Een uitgehongerde kat die van de keukentafel springt.     

Overmorgen speelt Engeland tegen Kroatië.

Ik heb alvast een fietspomp naast mijn bank gelegd.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

james@parool.nl