Opinie Bewaar

Virtuositeit veroorzaakt vlinders

James Worthy.
James Worthy. © Agata Nowicka

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (35) probeert in Het Parool van maandag, woensdag en vrijdag iets van het leven te begrijpen.

Ik loop de wachtkamer van een professionele massagesalon binnen. Met mijn rechterhand wring ik de regendruppels uit mijn baard. De vrouw achter de balie zegt dat ik mijn schoenen uit moet doen. Ik zet ze in een wit kastje en pak daarna een tijdschrift van het tafeltje. 

Niet dat ik zin heb om te lezen, maar in een wachtkamer fungeert een tijdschrift als zonnebril. Ik wil die andere wachtenden helemaal niet zien, en hun voeten al helemaal niet, dus verstop ik mezelf achter een muurtje van laagdrempelige lectuur. In Amerikaanse films zeggen de helden steevast dat 'Danger' hun middle name is, ongemakkelijkheid is de mijne. 

Ik lig op mijn buik met zestien zachte handdoekjes die sierlijk over mijn naakte lichaam heen zijn gedrapeerd. Een vrouw vraagt waar ik last van heb, ik zeg van mijn schouders en van mijn nek. En dat het voelt alsof iemand vloeibaar cement in mijn nek heeft gegoten en dat alles nu langzaam hard aan het worden is. Ze vraagt of ik veel stress heb, ik zeg dat stress de vijver is waaruit ik vijf keer per week vis. 

Ik ben geen mens meer, maar een telraam

En dan raakt ze me aan. Ze duwt al de knopen van links naar rechts en weer van rechts naar links. Ik ben geen mens meer, maar een telraam.

Uit de boxjes in het plafond komt een soort muziek die ik enkel kan beschrijven als soft-erotische bosnimfenhouse. De aardse klanken nemen mij mee naar een andere wereld. Een andere wereld die ik nooit meer wil verlaten. Ik voer verse bramen aan uilen die kunnen praten. En ondertussen maakt de masseuse golven van huid op mijn rug. Met haar warme handen is ze een betere versie van mij aan het boetseren.

Maar dan voel ik de vlinders. Geen opwinding overigens, maar onversneden aanbidding. Deze vrouw kent mijn lichaam nu al beter dan dat ik mijn lichaam ooit heb gekend. Ze weet wat de favoriete kleur van mijn schouders is en ze kent de voornamen van al mijn ruggenwervels. Virtuositeit veroorzaakt vlinders. Zo gaat het altijd in mijn hoofd. Mensen die echt iets kunnen, man of vrouw, wil ik beter leren kennen. Ik hoop dan dat wat zij hebben overdraagbaar is. Dat hun licht op mij afgeeft.

"Hoe was het?" vraagt mijn vriendin.
"Ik heb eerst een vraag voor je."
"Wat?"
"Moet je fooi geven aan iemand die je gemasseerd heeft?"
"Wat denk je zelf?"
"Ik weet het echt niet, want ik deed het niet voor mijn plezier. Dit was puur medisch. Het deed ook pijn. Voldoening gevende pijn, dat wel, maar toch, pijn is pijn."
"En toch zou ik het gewoon doen. Fooi geven."
"Maar dan moet ik de tandarts ook fooi geven."
"Ik heb hier echt geen zin in. Hoe was het?"
"Weergaloos, schat. Die vrouw verdween voor een uurtje in de ietwat duistere grot van mijn bestaan en ze vond overal lichtschakelaars. Mijn schouders doen ook helemaal geen pijn meer."
"Geweldig, dan kun je nu zonder pijn de afwasmachine gaan inruimen."

james@parool.nl