Opinie Bewaar

Te laat, want ik durfde niet

Theodor Holman
Theodor Holman © Wolff

Ik liep langs de Oosterbegraafplaats - expres een uur te laat en met mijn hondje - en wachtte bij de ingang. Schuldgevoel gaat vaak gepaard met dralen.

Zelfs als ik op tijd was geweest en geen hond bij me had gehad, was ik niet van plan geweest naar binnen te gaan.

Het oog van bekenden zou me na jaren nog verwijtend kunnen aankijken; niet alle rollen die je in het leven toebedeeld krijgt, zijn even hoogstaand.

Dat ik bij de brede entree wachtte en Koos beval een kak te doen, begreep ik niet van mezelf. Wilde ik toch door wat oude bekenden gezien worden? Maar was het dan niet nog pijnlijker dat ik in kleding en onverzorgdheid uitstraalde dat ik er niet was geweest?

"Hee, jij hier?"

Ik draaide me om en zag haar oude vriendin, zeventig nu, aan de arm van een keurige man die ze veertig jaar geleden ook niet gekozen zou hebben.

Je hebt je laten ontdekken ging door mijn hoofd - en ik voelde de schaamte door mijn lichaam gloeien.

"Ja, hallo... Hoe is het?" vroeg ik.

Ik merkte dat de waarheid per ongeluk uit mijn mond gevallen was

"Was je er?"

"Nee, ik durfde niet."

Ik merkte dat de waarheid per ongeluk uit mijn mond gevallen was.

De vriendin keek me even aan, zag Koosje en zei: "Wat een lief hondje... Die had best wel mee naar binnen gemogen, hoor."

Zou ze mijn eerlijkheid verkeerd begrepen hebben en dacht ze dat ik niet naar binnen durfde omdat ik een hond bij me had?

Ik liet het zo.

Haar man gaf me een hand. Hij wist hoe het hoorde. Dat wist ik vroeger ook maar destijds heeft niemand dat gemerkt. Integendeel.

"Jullie hebben elkaar vorig jaar nog gezien hè?" zei de vriendin.

Koosje ging tegenover me zitten, naast de vriendin, alsof hij ook bijzonder geïnteresseerd was in het antwoord.

"Ja... Ze was toen al ziek."

"Ja, ze was toen al ziek," herhaalde de vriendin.

Koosje bleef zitten als een volleerd journalist.

"Ik geloof wel dat we toen een goed gesprek hebben gehad," zei ik.

"Fijn...," zei de vriendin mysterieus en toen: "Je kwam nog ter sprake. Haar broer las een passage voor uit een condoleancebrief die je naar de familie hebt gestuurd. Hij zei: "Het is bijzonder treffend zoals Holman haar beschrijft." Iedereen keek toen of je er was, maar je was er niet."

Weer gloeide mijn hoofd.

"Nee, ik was er niet."

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl