Opinie Bewaar

Soms is niets wat het lijkt, ook complimenten niet

Roos Schlikker
Roos Schlikker © Linda Stulic

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken, waaronder recentelijk nog Ajax, Mijn Club (2015). Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool.

"Zo errug! Kíndbommen, dat geloof je toch niet!" Op een terras wappert een vrouw van een jaar of 35 ostentatief met een Volkskrant.

Ze lijkt op Victoria Beckham, zoals zovelen hier. Graatmager, caramel gebronsd, sluik haar, zonnebril formaat duikboot. Naast haar zit een iets vollere variant, die verder sprekend op Victoria 1 lijkt, de kloon van Victoria B. De schapen Dolly van Amsterdam-Zuid.

Victoria 2 schokschoudert. "Ik heb geen krant gezien. Al die narigheid."
Victoria 1 trekt haar wenkbrauwen op. "Echt? Vind je dat niet oppervlakkig? Ach, geeft niks. Ander onderwerp. Wat zag je er stralend uit vrijdag."

Victoria 2 veert op. "Vond je? Wat leuk."
"Die jurk, zo bijzonder."
"Speciaal in LA gekocht."
"Dat kon je wel zien, daar houden ze van acryl, hè."

Het is broeierig. Ik zweet boven mijn mozzarella­salade, asfalt wasemt trillende lucht uit waardoor alle gewone beelden verwrongen raken.

Ik ben ook een tikje verward. Zojuist hoorde ik tienerjochies in voetbaltenue bloedserieus de situatie in Aleppo bespreken, een duur uitziend advocaterig type roept in plat Amsterdams 'tering­hoer' tegen een vrouw die iets te lang draalt op het fietspad en uit het volkscafé schalt geen Hazes maar Tsjaikovski. Weer een cliché aan gruzelementen.

Soms is niets wat het lijkt. Ook dit gezellige dames­onderonsje niet, dat steeds meer verkapte oorlogsvoering prijsgeeft.

Dan heupwiegt ze weg. Ik grijns. Soms is niets wat het lijkt

"Het was chiffon," piept Victoria 2. Mens, wil ik tegen haar zeggen. Verdedig je niet. Wapen je tegen De Valse Vrouw. Maar ik weet hoe slecht ik zelf omga met wijvenvenijn.

Zegt iemand me: 'Wat heb je grappig haar, zo ziet dat van mij er ook uit voor ik de stijltang er doorheen haal,' dan ben ik in staat de pluim stralend in ontvangst te nemen, om me pas een dag later te realiseren: wat een kutopmerking. Soms is niets wat het lijkt, ook complimenten niet.

Victoria 1 zuigt nog even verder. "Ik had gezworen dat het acryl was, wat gek. En had je geen matching shoes?"
Victoria 2 schudt gedwee haar hoofd. Kom op zeg, wil ik haar toeroepen. Maar het is me te heet.
"Jij hebt zo veel lef. Dat is echt grappig."
"O ja?"
"Jaaaaaa, ik bedoel, zoals je billen..."
"Mijn billen?"

Fluistertoon: "Je jurk scheen door. Heb je dat niet gemerkt dan? Echt niet? O haha, dan had ik beter niks kunnen zeggen. Ah joh, jij komt overal mee weg. Zelfs als je geen idee hebt van het nieuws, vindt iedereen je leuk."

In de hittestilte meen ik Victoria 2 te horen verkruimelen. Maar dan vraagt ze opeens scherp: "Wat vind jij eigenlijk van de Brexit?"
"De wat?"
"De Brexit. Nooit van gehoord? Goh. En die krant? Is die van jou?"
"Neuh, die lag hier. Wat ga je doen?"

Victoria 2 is opgestaan. "Maar errug hoor, heel errug, al die oorlog in de wereld." Dan heupwiegt ze weg. Ik grijns. Soms is niets wat het lijkt. En ik verbeeld me dat haar billen knipogen vanonder haar rokje.

Reageren? r.schlikker@parool.nl