Opinie Bewaar

Rondje nostalgie bij de buis

Thomas Acda
Thomas Acda © Wolff

Vandaag begint het weer, de Tour. Ik meld dit niet omdat ik nou zo gek ben op mensen die zich in de bloedhitte van Frankrijk het schompes fietsen. Het is trouwens ook vaak niet eens meer in Frankrijk; de Tour start daar waar het meeste geld wordt geboden dus dat zal binnenkort vast in de tuin van een voetbalclubbezittende oligarch zijn.

Alwaar ze drie weken rondjes zullen rijden om vervolgens naar Parijs te worden gevlogen, waar de arts die het minst vaak betrapt is ze de finish over zal spuiten.

Daar zit mijn verlangen niet. Ik ben gek op wat de Tour aan nostalgie meebrengt.

De straten zijn warm, de dagen loom, de zon schijnt al weken. In de tuin staat vader gelijk Don Corleone de tomaten te bespuiten en mama leest damesblaadjes terwijl ze thee heeft, en frisdrank en ijs en kaakjes met daar dan weer een chocolaatje op. (Originele uitvinding van mama Acda, meneer Verkade.)

De rust en ruimte van de jaren zeventig. Om klokslag drie uur loopt vader naar binnen en zet de televisieset aan. Minuutje wachten en daar gaan de mannen.

Eerst nog in het nachtkijker-groen maar als de buizen warm zijn, zien we kerels als Romeinse gladiatoren op ijzeren rossen etc etc. En Theo Koomen doet vanachter op de motor verslag van de strijd.

In de tuin staat vader gelijk Don Corleone de tomaten te bespuiten en mama leest damesblaadjes

Ik besef dat ik de jongere lezer waarschijnlijk al kwijt ben. Maar ook dat ik de wat oudere nu naar de koelkast (ijskast, excuus) heb doen lopen, die denkend aan zijn moeder een glas koud water tapt en daarna toch de tv aanzet.

Vooral de buitenwijken van Amsterdam lenen zich uitermate goed voor deze nostalgie. Transistorradio's van de balkons en alles is bleker. Warm maar bleker. Het gras geel.

De Bosboom Toussaint is ook een prima plek hiervoor. Henri Polaklaan. Zijn er nog jongetjes die juist die drie weken racewedstrijden houden? Die altijd werden gewonnen door de buurjongen op de fiets van zijn moeder.

Raleigh maakte ze niet zo goed dat ook het rijke kind kon winnen, je moest toch echt wel kunnen fietsen.

Soms gingen we erheen. Op het circuit van Francorchamps bleek mijn moeder een ex van Mart Smeets en wilde mijn broertje Hennie Kuiper helpen winnen.

's Avonds op de camping keken we televisie, in het hokje naast de bar kon iedereen zien hoe een 6-jarig jongetje zich losmaakte uit de pits en Hennie bijkans overdwars de tribune induwde.

Nog die avond reed een zwijgende vader ons naar huis. Prima. De Tour kijk je thuis. Met wapperende vitrages en een glas ijswater.

Thomas Acda (1967) is zanger en acteur. Voor Het Parool beschrijft hij wekelijks zijn observaties van 'de' Amsterdammer.