Opinie Bewaar

Oud is een vloek, maar dat merk je pas als je oud bent

Oud is een vloek, maar dat merk je pas als je oud bent
© Jean-Pierre Jans

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn nieuwe column uit Het Parool.

God, wat breng ik het laatste jaar veel in wachtkamers door

'Luister Helder,' zei ik tegen hem, 'je gaat me één ding beloven, en dat is dat je niet binnenkort sterft!' 'Dat beloof ik,' miauwde Helder, althans dat beetje dat nog van hem over was.

De afgelopen maand was hij opeens sterk vermagerd. Verder leed hij niet zichtbaar. Maar als mensen plotseling sterk vermageren, is er vaak iets ergs aan de hand, waarom zou dat dan met katten niet zo zijn?
Dus nam ik hem mee naar de dierenarts.

God, wat breng ik het laatste jaar veel in wachtkamers van dokters door. De raarste wachtkamer was in Italië. In juni. Ik zat daar als enige man tussen allemaal boerinnen die op een merkwaardige manier naar me loerden: ze leken m'n kwaal aan me te willen aflezen.

Voorzichtig begon ik een gesprek met ze en daaruit bleek dat niet zij ziek waren, maar hun man of zoon. Die werkten op het land en hadden geen tijd om naar de dokter te gaan. Zij gingen daarom naar de arts, beschreven nauwgezet de kwaal, en hoopten op medicijnen.
O, wat zou ik dat ook graag willen: iemand die voor mij naar de dokter gaat.

Een dierenartsenpraktijk in Oud-Zuid is anders. Ik zat tussen allemaal expats, wier raszuivere huisdieren de ellendigste kwalen hadden; er jankte een kat met veel wit haar en dicht bij elkaar staande ogen die zichzelf aan het doodbijten was; er kwijnde een hondje (formaat lucifersdoosje) weg dat gebeten was door een gemene vogel in het park en aanstellerig dood dreigde te bloeden en er was nog een Engelssprekende dame die een tweepersoonskussen bij zich droeg waaruit een klagelijk hoog gemiauw klonk en waarover werd gezegd: 'She doesn't eat anymore.' Over zieke dieren maak je in dierenwachtkamers geen grappen, vind ik, dus ik knikte meelevend.

Helder bleek alleen maar oud en breekbaar te zijn.
Een diagnose die me teleurstelde, ofschoon oud een ongeneeslijke ziekte is.

Oud is godverdomme ook een vloek. Maar dat merk je pas als je oud bent. Helder hoorde die vloek gelukkig niet. Wel snuffelde ze nauwgezet aan de behandeltafel alsof ze nog kon ruiken dat haar moeder daar was ingeslapen.

Thuis gaf ik haar extra eten, daarna verdween ze naar buiten door het kattenluikje, waar de dood gelukkig vandaag nog niet door naar binnen was gekropen.

Wilt u reageren? Scroll naar beneden om een reactie te plaatsen of stuur een mail.