Opinie Bewaar

Op de stoelen zitten alleen maar vrouwen!

Theodor Holman
Theodor Holman © Wolff

Omdat ik ineens last kreeg van een onsmakelijke uitslag, ging ik in het kleine Italiaanse dorp naar de dokter.

Een wachtkamer zoals wij die kennen. Een tafeltje met tijdschriften en aan de muur waarschuwingen tegen te dik worden en wat je moet doen als je gebeten bent door bepaalde slangen.

Er is een opvallend verschil. Op de stoelen zitten alleen maar vrouwen! Een stuk of negen. Ik ben de enige man.

De vrouwen ratelen met elkaar, en als ik 'buon giorno' heb gezegd, klinkt uit één mond 'buon giorno' terug als een wat versleten nonnenkoor. Even kijken de vrouwen mij aan, dan ratelen ze weer verder.

Ik voel me enigszins beroerd (koorts) maar wil dat niet laten merken, dus glimlach ik een scheur in mijn kin en intussen vraag ik me af wat deze alleszins levendige vrouwen voor kwalen hebben.

Na een uur kan de dottore mij ontvangen. We stellen ons aan elkaar voor, hij is ongemeen innemend en excuseert zich voor zijn Engels en voor het feit dat hij mij geen goede hand kan geven, want hij heeft multiple sclerosis.

Hun mannen durven of willen niet naar de dokter. Die vertellen hun klacht aan hun vrouw en die beschrijft die klacht weer aan mij

Hij bekijkt mijn uitslag en constateert dat ik iets heb waar ik voor het laatst in mijn kindertijd last van heb gehad. Hij schrijft twee zalfjes voor en tegen de koorts mag ik gewoon paracetamol blijven slikken. "Verder nog iets?" vraagt hij.

Ik schud mijn hoofd, maar zeg dat ik het zo wonderlijk vind dat er alleen maar vrouwen in zijn wachtkamer zitten.

"Die komen voor hun man," zegt hij. En hij vervolgt: "Hun mannen durven of willen niet. Die vertellen hun klacht aan hun vrouw en die beschrijft die klacht weer aan mij. Als ik denk dat het ernstig is, laat ik hun man komen of ik ga ernaartoe, maar meestal kan ik er op afstand iets aan doen."

En hij vertelt hoe de mannen, omdat ze werken op het land, blijven doorlopen met wonden die gaan ontsteken.

"En onze bejaarden durven ook niet naar de dokter, want die denken dat ze alles moeten betalen, wat niet zo is. Dus hier komen ook vrouwen om te vertellen dat een buur ziek is en of ik die kan komen bezoeken. En ik schrijf altijd wat voor. Als je hier werkt leer je: een echte arts schrijft altijd een recept uit."

Ik neem welgemeend mijn zonneklep af voor deze huisarts.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl