Opinie Bewaar

Nog voor Eberhard onder de grond lag, verliet Jeroen ons

Theodor Holman
Theodor Holman © Wolff

Sociaaldemocraten waren we, maar aardige sociaal­democraten. Wijs zijn we geworden, stak­kerig wijs.

We trokken met elkaar op. We liepen samen van het Sarphatipark tot de Hofvijver. We staken de Jan Schaeferbrug over en struinden door de Joop den Uyllaan naar café De Kiezer.

En we verlieten het café omdat we meer zagen in theehuis De Moskee.

Toen gingen er een paar weg voor mooie baantjes. Aboutaleb werd burgemeester in Rotterdam, Eberhard in Amsterdam. En Lodewijk vertrok naar Den Haag, evenals Diederik.

Stakkerig wijs.

We liepen toen nog wel door het H.P.G. Quackpark, zongen de liedjes van Adama van Scheltema, maar zoals vroeger werd het niet meer. We waren streng.

"Wie is Willem Drees?"

"Dat is iemand die ons heeft verlaten, hahaha, de domoor!"

Marcel was toen in een idioot groot huis gaan wonen; we zorgden trouwens allemaal goed voor onszelf. We kregen in die tijd nog wel eens uit de hemel telefoon van Max van der Stoel die vroeg waarom we hem totaal vergeten waren.

Nog even rook men weer die oude nestgeur en was er weer die rode glans

"Wie bent u?" vroeg Hans toen.

Max hing op.

"We hebben toch bereikt wat we wilden," zei één van ons een paar jaar geleden. Was dat niet Wim?

We zeiden niets. Stakkerig wijs als we waren geworden.

We liepen met verwelkte rozen rond. En toen we weer wilden afspreken in café De Kiezer bleek het café niet meer te bestaan.

Eenieder is toen over zijn eigen paadje gaan lopen. Zomaar, op zoek naar vroeger, waar het morgenrood zou zijn.

Toen kregen Lodewijk en Diederik ook nog ruzie - dat was geen fraai gezicht.
Ik weet niet precies waarom, maar vervolgens hebben ze Hans uit de club gezet. Ach, het was al geen echte club meer. Met de vendels van de idealen van weleer werd door anderen fanatiek gezwaaid. Een verschoten rood vlaggetje bleef over voor de stakkerig wijzen.

Nog even rook men weer die oude nestgeur en was er weer die rode glans van destijds en begreep men weer, onuitgesproken, waar het om ging, maar dat was toen Eberhard was overleden. Gek, er waaide toen een rode bries door de stad, gevolgd door een regen van begrip.

Maar nog voor Eberhard onder de grond lag, verliet Jeroen ons. Hij had, zei hij, 'geen vuurkracht' meer.

Geen vuurkracht meer. Een witte vlag waar eerder het rode vaandel waaide.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief

Reageren? t.holman@parool.nl