Opinie Bewaar

Niets is verdrietiger dan een vergeten ballon

James Worthy
James Worthy © Agata Nowicka

Onze zoon is jarig, dus proppen we al zijn vriendjes en vriendinnetjes in een gehuurd Fiatbusje. Het past maar net. Twee meisjes. Vijf jongens.

Mijn vrouw bestuurt het busje en ik zit tussen de kinderen in. Zij richt de storm en ik word compleet weggeblazen door de naar suikergoed ruikende schoolguppen.

Ze dragen allemaal van die puntige verjaardagshoedjes. Niet veel mensen weten dit, maar het puntige verjaardagshoedje is ooit bedacht door een oogarts die zijn klantenkring wilde vergroten.

Onze zoon heeft het touwtje van een ballon vast. Een kolossale, gouden vijf is met het dak van het huurbusje aan het schuifelen.

Vorig jaar had hij ook zo'n ballon. Maar dan een vier. Die glipte helaas uit zijn handen toen we uit de tram stapten. De rest van zijn verjaardag was hij ontroostbaar. Hij wilde alleen nog maar vieren aan een touwtje.

Ikzelf was wel blij dat de ballon gevlogen was. Een ballon moet je namelijk nooit mee naar huis nemen.

Niets op deze aardbol is verdrietiger dan een vergeten ballon in een huiskamer. Eerst komen er rimpels in, dan deuken. Met moeite blijft hij zweven. Hij moet blijven zweven, want alleen ballonnen die blijven zweven, mogen naar de hemel.

Maar het is al te laat. Er zit geen lucht meer in hem, hij dwarrelt naar beneden. Het touwtje houdt hem stevig vast.

Wij mensen hebben een laatste adem, ballonnen hebben één laatste diepe inadem. De inadem die alles naar binnen moet trekken. Het touwtje ligt alleen op de grond. De ballon is dood. Een dag ­later is het crematorium goed gevuld.

De kinderen eten een ijsje. Twee vriendjes hebben hun ijsje al een keer laten vallen, dus moest ik twee nieuwe ijsjes bij het tankstation halen.

Mijn vrouw parkeert het busje en zegt dat we er zijn. We zijn in het Amsterdamse Bos.

Voor het busje maken we een groepsfoto. Ik maak de foto. Alle kinderen kijken een andere kant op. Ik zeg dat ze even naar mij moeten kijken. Ze kijken niet.

Niets op deze aardbol is verdrietiger dan een vergeten ballon in een huiskamer.

"WIE NAAR MIJ KIJKT, KRIJGT EEN SPEKJE!"

Iedereen kijkt naar mij. Als de foto is genomen, rennen ze ­allemaal op mij af. Ze willen spekjes, maar ik heb geen spekjes.

"Jongens en meisjes. We zijn in een bos. In een bos staan bomen. De eerste die alle bomen die in dit bos staan heeft geteld, krijgt van mij twee spekjes."

Ze beginnen te tellen. Onze zoon telt 59 bomen en ziet dan dat hij nog lang niet op de helft van alle bomen is. Hij slaakt een zucht en stopt met tellen.

We eten fruit op een kleedje. Mijn vrouw en ik hebben vanochtend vers fruit gekocht bij een boer in Ouderkerk aan de Amstel. Het fruit is zo vers dat het niet glimt.

Maar de kinderen vinden het niet lekker en ze ­begrijpen niet waarom er opeens pitten in druiven zitten.

Na een potje formidabel familietheater van Meneer Monster, lopen we terug naar het busje. De kinderen zijn zo moe dat ze druk worden. Ze spelen tikkertje. ­Iedereen is de tikker.

Dan hoor ik onze zoon huilen. Ik draai me om en zie de gouden vijf wegzweven. Steeds hoger en hoger.

Alle piloten en astronauten zullen weten dat onze zoon vandaag jarig was.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

james@parool.nl