Opinie Bewaar

Niets in dit leven is triester dan een eenzame klapper

James Worthy
James Worthy © Agata Nowicka

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (36) probeert in Het Parool van maandag, woensdag en vrijdag iets van het leven te begrijpen.

Een oude auto stopt voor de kerk. Het is een witte Rolls-Royce Silver Cloud uit 1957. Achter het stuur zit een man van het verhuurbedrijf. Hij heeft een koortslip. Een gelige korst ligt als een dekentje van gesmolten kaas over het vuurrood heen.

Soms gaat hij er met zijn tong overheen, gewoon om te kijken of de branderige weerzinwekkendheid al weg is, maar dan ziet hij zijn eigen gezicht in de achteruitkijkspiegel.

Voor de kerk staan honderden mensen. Ze klappen en niet omdat ze willen klappen, maar omdat de dronken oom van de bruid in zijn eentje begon te klappen en niets in dit leven triester is dan een eenzame klapper.

De alleenstaande tante van de bruidegom schreeuwt dat de bruidegom de bruid nog helemaal niet mag zien, en dat dit ongeluk brengt, maar het aangetekende ongeluk is al heel wat jaren geleden bij dit bruidspaar afgeleverd.

Het aangetekende ongeluk is al heel wat jaren geleden bij dit bruidspaar afgeleverd

Ze stapt uit de auto, een neefje met stekeltjeshaar draagt haar sleep. Het neefje kauwt opzichtig op een bonk kauwgom. De werkloze oom van de bruidegom roept dat het neefje zijn kauwgom uit moet spugen.

Het jongetje laat de kauwgom uit zijn mond vallen en trapt de felroze bonk in de richting van de kerk. Het snoepgoed blijft even op het mooiste glas-in-loodraam van de kerk plakken, voordat het in het kapsel van de alleenstaande tante landt.

Hij stapt uit de auto. Het begint te regenen. Iedereen rent naar binnen, maar de bruidegom blijft buiten staan. Zijn opa noemde regen altijd confetti: "Sluit je ogen en doe alsof je jarig bent," zei hij dan. Op de begrafenis van opa regende het ook, druppels zo groot als fietsbellen.

De beste vriend van de bruidegom komt naar buiten gerend. Samen delen ze een sigaret. Ze zeggen niets tegen elkaar. Ze roken en ze kijken naar de begraafplaats die naast de kerk ligt. Pas als de sigaret op is, mag er weer gesproken worden.

"Ik ben bang," zegt de bruidegom, terwijl hij de regendruppels van zijn lippen blaast.

"Angst is goed."

"Dit moet toch de mooiste dag van mijn leven zijn? Ik keek net naar die begraafplaats en, heb jij weleens een vrouw ontmoet voor wie je zou willen sterven?"

Waarom zou je je leven willen delen met iemand voor wie je niet eens zou willen sterven?

"Nee."

"Ik ook niet."

"Wat doen we hier dan? Waarom zou je je leven willen delen met iemand voor wie je niet eens zou willen sterven?"

"Maar wat moet ik tegen haar zeggen dan?"

"Nee?"

"Dat kan ik niet."

"Ooit hoorde ik een verhaal over een man die... Nee, laat maar."

"Ik heb je nodig, man. Ooit hoorde je een verhaal over een man die..."

"Een bommelding. Bel de politie op en zeg dat er een bom in de kerk ligt."

"Ken jij Richard?"

"Dat is toch haar redelijk rancuneuze ex?"

"Ja. Ga naar binnen, vraag of je zijn telefoon mag lenen, kom naar buiten en dan bel ik de politie."

"Weet je dit heel zeker?"

"Heel zeker. Ik blijf alleen als Rutte."

"Je blijft alleen als Rutte?"

"Ja, en het leven is verruttelijk."

Reageren? james@parool.nl