Opinie Bewaar

Niemand wordt ooit echt wakker in een ander land

James Worthy
James Worthy © Agata Nowicka

Elke week praat ik een halfuurtje met mijn psychiater, maar in de laatste twee weken van het jaar praten we steevast een uur. Ik vind het fijn om een jaar door te ­nemen. Om de vier seizoenen te ontleden. Om de lente open te snijden en te ruiken wat is geweest.

Vandaag snijd ik de zomer open. Ik zie het noorden van Ibiza. Een strandje. Nieuwe vrienden. Een ober in een witte blouse met een gegrilde vis in allebei de handen. Ik zie het zandkasteel dat mijn zoon heeft ­gebouwd en de zee die steeds dichterbij komt.

Ik zie het luchtbed dat ik in de supermarkt heb gekocht en ik hoor de woorden die mijn vrouw spreekt als ik met het luchtbed in de richting van de zee loop. "Niet in slaap vallen, lieverd. Straks word je wakker in een ander land."

Ik zie het Groningse dorpje Leens. Het prachtige huis. De tuin met de vernielde kas. Overal glas. En de eigenaar die aan de jonge vandalen vraagt waarom ze het gedaan hebben en de daders die antwoorden dat ze het gewoon zo'n mooi geluid vonden.

Ik zie de zon een slokje energydrank nemen, omdat ze weet dat de mensen haar nog wat langer nodig hebben. Wat jongens op een voetbalpleintje. Een bal die begint te vervellen. Ik zie een vrouw die stiekem op haar balkon staat te roken en de kat die haar betrapt.  

Ik zie alle muggen die ik met mijn elektrische vliegenmepper naar het hiernamaals heb geroosterd. Ze liggen op een rijtje. Het zijn er 197. Hun pootjes zijn kronkelig geschokt.

Ik pak het stukje Ibiza nogmaals vast en leg het onder de microscoop

Ik pak het stukje Ibiza nogmaals vast en leg het onder de microscoop. Ik zie onze huurauto in een japon van opgewaaid stof. Mijn vrouw met een rieten hoedje op. Ik, die de autoradio harder zet. Mijn vrouw die hem vrijwel direct weer wat zachter zet.

Een Spaanse radio-dj die door U Don't Know Me van Armand van Helden aan het praten is. De zon die knikkebollend ondergaat met een leeg blikje in haar handen. Mijn vierjarige zoon die vraagt waar de iPad is.

Ik zie de Ouderkerkerplas. Het is 26 graden. Amsterdam ligt in de verte op een badlaken grachtenwater te zweten. Een meisje in een Frozen-badpak eet een patatje met. Haar vader staat naast haar en hoopt dat ze niet het hele bakje opeet, omdat hij eigenlijk ook wel trek heeft.

Ik zie mezelf richting het water lopen met een luchtbed onder mijn arm. Een jongetje dat hand in hand met zijn vader loopt, wijst naar me en vraagt aan zijn papa wat er met mij aan de hand is.

"Wat bedoel je, Rico?"

"Nou, ik heb nog nooit een volwassen man zonder ­tatoeages gezien. Het ziet er gek uit."

Mijn psychiater tikt me zachtjes wakker.

"James, wakker worden, je was eventjes in slaap gevallen op de bank."

Ik kijk om me heen en ben ietwat teleurgesteld.

Niemand wordt ooit echt wakker in een ander land.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug. 

Reageren? james@parool.nl