Opinie Bewaar

Marokko scoort, maar de televisie staat uit

James Worthy
James Worthy © Agata Nowicka

Dit is het tweede deel van een driedelige column.
-> Lees hier deel 1 en deel 3.

Samira begrijpt niet wat er met haar televisie aan de hand is. Ze kijkt naar de wedstrijd Marokko-Iran, maar telkens als Marokko de bal heeft, schakelt de tv zichzelf uit.

Samira pakt haar mobieltje van de koffietafel en belt Ziggo. Er zijn nog acht wachtenden voor u. Muziek van Katy Perry.

Emre en Jaap staan op de twee lange ladders die ze vanochtend gehuurd hebben. Ze lachen hun tanden bloot en daarna lachen ze de naaktheid weer van hun tanden af.

Er zijn nog zeven wachtenden voor u. Dat hitje van ­Peter Gabriel.

Samira ziet hoe de spits van Iran de bal op de paal schiet. Gelukkig! Ze loopt naar de gang om te kijken of al haar schoenen dezelfde kant op staan. Niet dat ze bijgelovig is, maar haar moeder zei altijd dat als je couscous uit de pan eet, dat het dan gaat regenen op je bruiloft. Op de dag dat Samira trouwde, regende het. En ze wist waarom.

Er zijn nog zes wachtenden voor u. Alweer Katy Perry.

"En toch voelt dit niet goed, Jaap. Geloof jij niet in karma?"

"Ik geloof dat karma niet in mij gelooft."

"Maar als we dit blijven doen, gaan Turkije en Nederland zich nooit meer voor een eindtoernooi kwalificeren."

"Ik begrijp waar je vandaan komt, Emre, echt waar, maar ik vind het gewoon verschrikkelijk fijn om hier ­samen met jou in onze gedeelde afgunst te marineren. Laten we ons nog even bedruipen met de verbittering die ons zo prachtig met elkaar heeft weten te verenigen."

"Nog een paar minuten dan. Ik moet straks wel mijn modeltreinen poetsen."

De hele buurt staat op z'n kop, alleen jullie tweeën vechten tegen de onderstebovenheid

Er zijn nog vijf wachtenden voor u. Armin van Buuren. Samira staat eventjes stil bij de wachtenden achter haar.

Marokko scoort, maar de televisie staat uit. En toch juicht Samira.

"Waarom juicht ze?" vraagt Jaap.

"Ik weet het niet."

"Misschien heeft ze de radio aangezet?"

"Shit, ze heeft de radio aangezet."

"Wat doen we nu?"

"Zullen we wat gaan eten?"

In de snackbar staat een tv aan, maar niet voor lang. De man achter de snackvitrine klikt hem weer aan, maar Jaap klikt hem weer uit.

"Als je dat nog één keer doet..."

"Wat? Wat gebeurt er als ik dat nog één keer doe?"

"Het enige wat ik zeg is dit. Zoek geen ruzie met een man die een frituur tot zijn beschikking heeft."

"Maar we zijn gewoon verdrietig. Ik ben voor Nederland en hij is voor Turkije. Dit WK is niet van ons. ­Begrijp je? En het zal nooit echt van ons worden. Het enige wat we kunnen doen is dit toernooi pogen te adopteren."

"Jullie zijn niet eens zozeer verdrietig, nee, jullie zijn egoïstisch. Kijk eens naar dat scherm. Marokko staat 2-0 voor. De hele buurt staat op z'n kop, alleen jullie tweeën vechten tegen de onderstebovenheid. Stop met vechten!"

Inmiddels staat Samira nog steeds in de wacht. Er zijn nog twee wachtenden voor u. Caro Emerald. Ja, dat had ze net nodig.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

james@parool.nl