Opinie Bewaar

Mannen lopen te koop met hun stormachtige hart

James Worthy
James Worthy © Agata Nowicka

Ze zitten in een Italiaans restaurant in de Bosboom Toussaintstraat. Dit is hun eerste date.

"Ik vind je oorbellen mooi," zegt hij. Zij wil iets liefs ­terugzeggen, maar ze voelt dat er een tomatenvelletje tussen haar tanden zit, dus schenkt ze hem een lach met de lippen op elkaar.

Hij vraagt zich af waarom hij zijn pizza met mes en vork aan het eten is. Normaal gebruikt hij zijn handen. Een pizza moet je gewoon met de handen eten, denkt hij. Zo heeft zijn vader het hem geleerd. Scheuren, ­opvouwen en naar binnen schuiven.

"Heb je ze zelf gemaakt? Die oorbellen? Ze zien eruit alsof je ze zelf hebt gemaakt. Voor jezelf," zegt hij.

"Ik heb ze inderdaad zelf gemaakt. Wat vind je er zo mooi aan dan?"

"Hoe ze hangen. Goede oorbellen maken niet alleen de oren, maar ook de nek mooier. Net, toen je in het licht zat, zag ik de schaduw van één van je oorbellen prachtig op de zijkant van je nek zitten."

Ze is van mening dat hij iets te hard van stapel loopt. Veel mannen hebben daar last van. Ze kunnen niet meer pootjebaden in een vrouw, nee, ze zijn de golf die alleen maar wil overrompelen. Ze willen omverblazen, lopen te koop met hun stormachtige hart.

"Zit er iets tussen mijn tanden?" vraagt ze.

"Ja, een tomatenvelletje."

Het tomatenvelletje zorgt ervoor dat de storm even gaat liggen.

"Wat is je favoriete film?" vraagt hij een paar minuten later om de stilte te doorbreken. Hij hoopt dat ze een goede film gaat noemen. Pan's Labyrinth of zo. Of Miller's Crossing. Op zijn vorige date stelde hij deze vraag ook en toen was het antwoord Bridget Jones's Diary. Alle vlinders die hij die avond had gevoeld, vlogen linea recta zijn maagzuur in. Haar antwoord zorgde ervoor dat de rest van de avond kapseisde.

Ze denkt na en terwijl ze nadenkt, kijkt hij naar een man die twee tafels verderop een bol mozzarella aan het ontleden is. Hij is dol op mozzarella. Om eerlijk te zijn, zoekt hij ook naar een vrouw die op mozzarella lijkt. Die fluweelzachte romigheid. En dan die lichte ­zurigheid. Hij zoekt het. Liefde is voor de rest van je ­leven voor iemand willen buffelen, denkt hij.

"Ik weet niet wat mijn favoriete film is. Ik vind het ook helemaal geen leuke vraag eigenlijk. Je stelt de vraag ook helemaal niet omdat je in mijn filmsmaak geïnteresseerd bent. Je zoekt niet naar overeenkomsten, nee, je hunkert naar een antwoord waaruit blijkt dat jij een betere smaak hebt," zegt ze.

"Je hebt gelijk. Sorry. Ik vind het gewoon lastig om in november te daten. Dit is veruit de moeilijkste maand om in te daten. In geen andere maand staat er zo veel druk op. Die verdomde feestdagen hangen als de bijl van een beul boven mijn hoofd. Ik wil niet alleen zijn in december. Ik wil mijn ouders niet nog een keer teleurstellen. Als je single bent, maken de naderende feestdagen een snelkookpan van de maand november. Ik vind je echt leuk. Veel te leuk voor november."

"Misschien kunnen we vanavond een keer overdoen in januari? Als de druk van de ketel is," zegt ze.

"Dat lijkt me leuk."

Gehaast eten ze hun borden leeg. Zij eet een glutenvrije pizza. Hij niet. In zijn pizza zijn de gluten gewoon nog met elkaar aan het vrijen.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug. 

Reageren? james@parool.nl