Opinie Bewaar

Kom op, islam, denk toch eens na, schei ermee uit

Theodor Holman
Theodor Holman © Wolff

Bloedbad in Manhattan.

Een zin als de titel van een blues.

Een bloedbad bij West Street en Chambers Street.

Straten die je goed kent. Op de foto's en video's die meteen op internet verschenen, kijk je over de doden en gewonden heen, om te zien of je het hotel kunt ontdekken waar je een tijdje terug alweer logeerde.

Tot je schrikt van je eigen smakeloosheid.

Je volgt weliswaar het nieuws, maar met een vervelende vorm van vermoeidheid. De vermoeidheid van de constante terreur. De vermoeidheid van het nutteloze geweld. De vermoeidheid van de herhaling.

De makkelijke manier waarop wordt gedood, zou bij de dader tot schaamte moeten leiden. Je roept nietsvermoedende, willekeurige lieden uit tot vijand want dan mag je ze vermoorden. Gewoon, omdat ze je vijand zijn.

"En wat heeft de vijand gedaan?"
"Nou, ze zijn vijand!"
"Maar wat is hun vijandige daad als vijand?"
"Vijand zijn..."

Het is de redenering van een geestelijk gestoorde. Zijn brein is vergiftigd door een godsdienst die meent dat het leven hier slechts een illusie is, omdat het eeuwige leven in een onbestaand hiernamaals de waarheid en de werkelijkheid vertegenwoordigt.

Die eeuwige gelukzaligheid krijg je vooral als je gedoopt bent in het bloed der onschuldigen.

Lafheid ziet de jihadist als een houding van heldhaftigheid

De slachtoffers in New York waren fietsers en wandelaars. Onder de acht doden waren kinderen.

"Zijn kinderen ook vijanden?"
"Ja, want ze zijn vijand."

Mijn walging is helaas voedsel voor de jihadist.

Elke godsdienst zou beter te harden zijn als ze het hiernamaals zouden afschaffen.

Nog beter zou het zijn als godsdiensten zichzelf zouden opheffen.

Kom op, islam, denk toch eens na, schei ermee uit.

"We laten ze niet winnen," zei de gouverneur van New York gisteren.

Nee, ze zullen ook niet winnen, maar ze scheppen genoegen in de meest bloederige aanslagen omdat dat de enige manier is om winnaar te worden van de Allahcup, de armzaligste prijs die een mens kan winnen.

"Het is een laffe aanslag," zei de burgemeester van New York.

Lafheid ziet de jihadist als een houding van heldhaftigheid. Met lafheid complimenteer je hem. Zomaar onschuldigen uit het leven weggrissen. Als je op die manier voor God speelt, maak je van je eigen God een gore schurk.

Ach, wat je ook zegt of schrijft, woorden verliezen hun zin. Wat overblijft is een blues: Bloedbad in Manhattan.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl