Opinie Bewaar

Ik zeg nog een keer sorry tegen de kerstboom

James Worthy
James Worthy © Agata Nowicka

Ik zeg sorry tegen de kerstboom die ik zojuist op de stoep heb neergezet. Ze stond een kleine maand in onze woonkamer. Mijn vrouw en zoon hadden haar op een vrijdagavond mooi gemaakt, alsof ze een date had met die ene leuke jongen van werk.

Ze had oorbellen in alles behalve haar oren en ze droeg een halsketting van lampjes. Om haar voeten heen lagen tientallen cadeautjes, die ze als een paar pantoffels droeg.

Nu staat ze naakt op de hoek van de straat. Ze bracht sfeer, maar nu is ze een zweer. Een etterende ontsteking op het trottoir. Pusgroen en alleen.

Ik zeg nog een keer sorry tegen de kerstboom. Tegen een mens zou ik nooit twee keer sorry zeggen, maar ­onze kerstboom heeft recht op een aaneenschakeling van spijtbetuigingen. Vergeef me. Neem het me alsjeblieft niet kwalijk. Ik ben een goed mens. Ik probeer het te zijn.

Ze negeert me, en terecht. Deze boom heeft recht op haar wraak. Ik hoop voor haar dat in een volgend leven de rollen omgekeerd zijn. Dat de kerstbomen de mensen begin januari op de hoek van de straat zetten.

Net als ik naar binnen wil gaan, roept ze me.

"Die ene leuke jongen van werk loopt net de straat in. Ik wil niet dat hij mij zo ziet. Kijk naar me. Alles valt uit, ik ben in een stroomstoring veranderd."

Ik ga voor haar staan. Voor even ben ik de maan die voor de zon hangt. De jongen van werk loopt langs. Het is een knappe jongen. Zijn kaaklijn lijkt op de boeg van een oorlogsschip, maar in zijn bruine ogen fladderen vredesduiven.   

Ik hoop voor haar dat in een volgend leven de rollen omgekeerd zijn

"Je moet me weer mooi maken," fluistert de boom.

Ik roep mijn zoon erbij en samen maken we de kerstboom weer mooi. Mooier dan ze ooit is geweest. De leuke jongen van werk kijkt vanaf de overkant van de straat naar de boom.

Hij is met heel zijn lichaam aan het watertanden. Het kippenvel maakt langzaam een brailleboek van zijn zuivere huid. De jongen loopt op de boom af en vraagt hoe ze heet. Ze zegt dat ze Amy heet en dat ze al jaren op hem is.

"Zoals de piek op mij is, ben ik op jou."

De jongen begint kerstballen te blozen.

"Heb je misschien zin om iets met me te gaan drinken?" vraagt hij.

Hij pakt zijn fiets en zij springt achterop. Hij voelt twee koude takken om zijn middel heen glijden.

"Het is net of we het beste boek van Jan Wolkers zijn binnen gefietst," zegt hij.
"Wat is jouw favoriet dan?"

"Turks Fruit, natuurlijk."

"Ik heb een andere favoriet," zegt Amy.

"Welke dan?"

"Een roos van vlees," zegt de boom, terwijl de leuke jongen van werk wonderschoon door rood fietst.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug. 

Reageren? james@parool.nl