Opinie Bewaar

Ik wil ze horen als ik het hiernamaals binnenslenter

James Worthy
James Worthy © Agata Nowicka

"Papa, ik wil vandaag niet naar school."

"Waarom niet, jongen?"

"Ik wil bij jou blijven."

"Waarom wil je bij mij blijven dan?"

"Omdat ik niet naar school wil."

Hij ligt op bed. Ik kijk naar zijn benen. Mijn god, ze worden steeds langer. Het lijkt soms wel alsof zijn hielen bang zijn voor zijn heupen. Ik trek zijn pyjamabroek een beetje naar beneden en zie dat zijn heupen er zeldzaam vriendelijk uit zien.

"Prima, je mag bij mij blijven vandaag, maar dan moet je me wel helpen."

Hij balt zijn vuisten en springt uit bed. Ik blijf nog even liggen. Hij loopt naar de huiskamer. Het geluid van zijn blote voeten op onze houten vloer is het mooiste geluid op aarde.

Als ik ooit sterf, wil ik dat ze dat op mijn begrafenis draaien. Zijn voetstappen. Meer niet.

Ik wil ze horen als ik het hiernamaals binnenslenter.

"Wat heb jij met je leven gedaan?" zal de man die achter mij in de hemelrij staat vragen.

"Ik heb naar de voetstappen van mijn zoon geluisterd en her en der wat stukjes geschreven." Het mooiste aan zijn blote voetstappen op de houten vloer vind ik dat ze zo veel beloven. Elke plofferige stap is een belofte.

Ik hoor dat hij de televisie aandoet. Zijn vingertjes gaan over de afstandsbediening. Kanaal 150. Netflix. Peppa Pig. Ik haat Peppa Pig. Het is een tekenfilmserie die over een op een heuvel wonende varkensfamilie gaat.

Een varkensfamilie die om alles lacht. Ik word er bloednerveus van. Ik wil niet dat mijn zoon leert dat hij alles zomaar weg kan lachen.

Ik wil niet dat mijn zoon leert dat hij alles zomaar weg kan lachen

Mijn zoon verandert van programma. Ik hoor de ­begintune van Kikker en zijn vriendjes. Kikker mag ik wel, al begrijp ik niet waarom hij vriendjes heeft. Kikker staat nogal wankel in het leven.

Hij is zo verschrikkelijk melancholisch dat ik hem vaak Kermit de terugblikker noem. Kikker heeft heimwee en denkt vaak na over de dood.

De helft van zijn herinneringen zijn herinneringen die nog niet hebben plaatsgevonden. Kikker springt van vandaag naar morgen en van toen naar nooit. En Kikker is bang voor alles.

Kikker is wat dat ­betreft geen amfibie maar een amfobie. Ik ben dol op Kikker, maar ik wil niet dat mijn zoon heimwee heeft naar tijden die hij nooit heeft gekend.

"Kom, we gaan naar buiten," zeg ik.

"Ik wil niet naar buiten."

"Waarom niet?"

"Buiten is het gevaarlijk."

"Je kijkt te veel Kikker, man. Trek je schoenen aan."

"Nee!"

"Ik vraag het nog een keer."

"Nee!"

"Ik vraag het nog een keer."

"Waar gaan we heen dan?"

"We hoeven toch niet altijd ergens naartoe te gaan? Laten we gewoon gaan lopen."

Drie minuten later lopen we de Spuistraat in. Ik ruik de satésaus van Kantjil & de Tijger. Dan blijft mijn zoon stilstaan.

"Papa, ik wil terug naar huis. Ik heb heimwee."

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

james@parool.nl