Opinie Bewaar

Ik wil over ze praten, met de enige die evenveel van ze hield

Femke van der Laan
Femke van der Laan © Oof Verschuren

Er lopen drie paar blote benen door de straat. Ik kijk ernaar vanaf het balkon. Drie paar blote benen en een bal, op weg naar het veldje verderop. Het is zaterdagavond en we hebben net gegeten. De borden staan op het aanrecht. De pannen op het fornuis ernaast, met daarin nog genoeg van alles. Ik heb het nog niet onder de knie.

Ga maar, had ik gezegd. Meestal ruimen we met z'n vieren op, nu lonkte de straat. Er is geen beter moment om buiten te spelen dan na het avondeten.

Ze hadden naar boven gekeken en gezwaaid. Verderop keken ze nog een keer achter zich om te zwaaien naar het balkon. Dertig stappen later: omdraaien, zwaaien. De straat was nog lang. Weer zei ik 'ga maar' en wuifde ze weg met mijn hand. Nu kijken ze niet meer om. De avondzon maakt de drie paar blote benen nog perfecter.

Ik kijk de andere kant op, tegen de zon in. Het is rustig in de straat, maar twee hoeken verder gonst de zaterdagavond. Cafés, terrassen, restaurants. Mensen op weg naar andere mensen, flessen wijn in fietskratjes. Ik speur mijn binnenste af. Het is zaterdagavond, zou ik niet van alles moeten willen? Wijn in mijn fietskratje, cafés, gonzen. Praten met mensen die ik ken. Praten met mensen die ik niet ken.

Kijk ze nou, die perfecte blote benen, zou ik zeggen. En hij zou kijken

Ik kijk weer met de zon mee. De perfecte blote benen hebben alle drie een andere pas. Slenterende pas, dansende pas, voetbalpas. Ik wil niet gonzen. Ik wil niet praten met mensen die ik ken. Ik wil niet praten met mensen die ik niet ken.

Ik wil over die verschillende passen praten, met de enige die precies evenveel van die drie paar blote benen hield als ik. Degene die die benen precies even goed kende. Degene aan wie ik niets zou hoeven uitleggen, die naast die benen ook wist wat elke lach, elke stembuiging, elke beweging betekende.

Kijk ze nou, die perfecte blote benen, zou ik zeggen. En hij zou kijken. Niet uit beleefde belangstelling, maar omdat hij het ook perfecte blote benen zou vinden. Dan zou ik vertellen hoe trots ik op ze was, hoe goed ze het doen, ondanks alles.

Dat ze, alsof het niets is, op zaterdagavond gaan buitenspelen in hun nieuwe buurt. En hij zou knikken. Omdat hij het met me eens was, degene die precies evenveel van ze hield als ik.

De blote benen zijn bijna uit het zicht. Ik kijk nog een keer tegen de zon in, de kant uit waar het gonst. Dan loop ik naar de keuken en pak een pan van het fornuis. Drie aardappelen rollen de prullenbak in.

Femke van der Laan (39) schrijft wekelijks over haar leven in de stad na de dood van haar echtgenoot Eberhard, de burgemeester van Amsterdam die op 5 oktober 2017 overleed.