Opinie Bewaar

Ik weet dat ik te slecht ben

Theodor Holman
Theodor Holman © Wolff

Voor het eerst sinds mijn 16de had ik op vakan­tie mijn gitaar mee.

Ik zou, terwijl ik op mijn hondje aan het passen was, aan de oever van het meer van Trasimeno mijn Beatlerepertoire weer eens opfrissen, want mijn kleinzoon zingt graag Love Me Do.

Mijn gitaar is een vrouw die ik jaren heb laten zitten. En we hebben met elkaar iets goed te maken. Ze is trouwens nog mooi. "Kom maar," zegt ze, "bespeel me maar."

Maar ik doe niks. Ik kijk in de spiegel, en zie geen seks, drugs en rock-'n-roll, maar bloedverdunners, cholesterolremmers en buikspek. De consequenties van seks, drugs en rock-'n-roll.

Ik schaam me en ik durf niet.

Waarom schaam ik me in hemels­naam?

Ik weet dat ik te slecht ben. Een simpel D-akkoord doet al pijn aan mijn vingers en klinkt dof. Maar er is ook iets anders; dat ik destijds mijn gitaar heb verruild voor de pen, voel ik als een vorm van verraad.

Ik zou met protestliederen de wereld veroveren; een bekende dichter, Jan Kal, had mij eens beschreven als de Indische Bob Dylan en dat vervulde mij met trots. En mijn protestliederen bezongen het leed van de wereld. Ik wist zelfs van mijn liefdesverdriet een politiek lied te maken. Liefde, zo werd ons in die tijd geleerd, was dan ook een politieke keuze.

Mijn gitaar herinnert mij eraan hoe ik totaal veranderd ben

Mijn gitaar herinnert mij eraan hoe ik totaal veranderd ben, zoals mijn spiegelbeeld ook veranderd is.

Waarom speelde ik eigenlijk gitaar?

Omdat ik daarmee een meisje wilde vergeten en een ander meisje wilde verleiden. Ik zou namelijk, moet u weten, wereld­beroemd worden, en dan zou het ene meisje erg ongelukkig worden en het andere erg gelukkig - met mij. Beiden zijn trouwens al dood, hoorde ik op een reünie.

Zou Koning al weleens verliefd zijn?

Ik pak mijn gitaar op, loop naar het stilste stukje strand en grijp de grepen van Love Me Do. Het zijn er maar drie: G, C en D.

Opeens besef ik de reden waarom ik weer gitaar wil spelen - en hij verschilt in niets van vroeger. Wilde ik vroeger indruk maken op de meisjes, nu wil ik Koning laten zien dat ik de vijfde Beatle had kunnen zijn, en eigenlijk altijd al was...

'Someone to love/ Somebody new/ Someone to love/ Someone like you.'

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl