Opinie Bewaar

Ik kreeg het verwijt dat ik voor Israël was

Theodor Holman
Theodor Holman © Wolff

Dat heb ik steeds vaker: het gevoel dat alles verandert in zijn tegendeel. Wat vroeger goed was, is nu fout, en omgekeerd.

Nuance zit in de hoeveelheid grofheden en de grofheden worden steeds genuanceerder. Soms vind ik iets niet zo grof, maar lopen anderen daarmee naar de politie om een aanklacht in te dienen.

Misschien ligt het aan mijn oude hersenen, die steeds jonger denken. Wellicht denk ik jonger omdat ik een oude ziel ben.

Ik zal een voorbeeld geven.

Vanmiddag kreeg ik het verwijt dat ik voor Israël was. Ik had uiteraard wat ruzie gemaakt en vroeg me daarna af waarom mensen zo'n hekel aan dat land hebben. Anti­semitisme? Dat werd ontkend (maar hoe lang nog?).

Zou het dan soms zijn omdat het een succesvolle natiestaat is? Wanneer je het woord natiestaat laat vallen, worden veel mensen namelijk agressief. Ook het woord succesvol geeft irritatie.

Ik had op televisie net een uitzending gezien waarin men stelde dat Google, Facebook en Amazon te groot zijn en kleiner moeten worden. Ze krijgen te veel macht.

Je moet niet het beste voor je eigen landje willen, maar voor de hele wereld

Hoe zit dat met staten? Wij willen Nederland afschaffen en opgaan in een grote Europese Unie, maar waarom? Omdat Rusland te groot dreigt te worden, en China te groot is, en Amerika ook.

En omdat we als EU, behalve 'iets' tegen deze landen, ook beter 'iets' tegen Facebook, Google en Amazon kunnen doen dan als landje alleen. (Hoezo?)

Dat wij, Nederland, ook succesvol zijn, wekt dan ook irritatie. Wie Nexit zegt, loopt kans gelyncht te worden. Dus Israël als voorbeeld nemen van een kleine natie die succesvol is, is bedreigend. Stel dat het werkt...

Het heeft wellicht te maken met een trend die je het sociale misverstand zou kunnen noemen. Dat misverstand bestaat eruit dat men vindt dat je niet het beste voor je eigen landje moet willen, maar voor de hele wereld. Want jouw land is bijvoorbeeld succesvol maar andere landen zijn dat niet. Dat vindt men onrechtvaardig. Dus: grenzen open.

Als je zo doorredeneert, deugt het gezin ook niet, want waarom zou je meer voor je eigen kinderen doen dan voor kinderen buiten jouw gezin die het slechter hebben?

Hoe raar het ook klinkt: de mens wil het liefst wat zijn vijand bezit. Wanneer hij dat niet krijgt, wil hij dat de vijand net zo lijdt als hijzelf.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl