Opinie Bewaar

Ik hanneste eindeloos bij de lingerie

Roos Schlikker
Roos Schlikker © Oof Verschuren

"Hier. Ik betaal wel." Snel duwt een pubermeisje in de Etos de hand van haar moeder weg waarin ze een doosje morning-afterpillen houdt. "Mam! Ik ben níet zwanger." De vrouw kijkt haar aan. "Je zou het kunnen zijn, lieffie." Waarna het kind uitbarst in een woedende litanie. "Ik vertel jou nooit meer wat! Waar bemoei je je mee?

En ik ben je lieffie niet!"

Moeder zucht. Ik snap haar wanhoop, maar denk stiekem: wees blij dat ze je afsnauwt. Want hoeveel kinderen laten hun ouders überhaupt niet toe?

Ik deed het in elk geval niet en vraag me nog steeds af waarom niet. Wanneer neemt een kind de beslissing haar eigen boontjes te doppen, zelfs als haar ouders dat nooit hebben gevraagd?

Ja, ik had een instabiele moeder, maar in mijn puberteit hunkerde zij naar contact. Waarom stond ik dan alleen op de ondergoedafdeling in de V&D? Ik was dertien en mijn borsten groeiden. "Geen gezicht, die losse tieten. Moet jij geen bh?" vroeg een vriendinnetje.

In het warenhuis hanneste ik eindeloos bij de lingerie. Uiteindelijk koos ik een Boobs & Bloomers-bh'tje. Doodsbenauwd dat ik een klasgenoot zou treffen, snelde ik naar de kassa. Een pinnige dame, duidelijk toe aan lunchpauze, propte het textiel in een tasje. "Negentien vijfennegentig."

Waarom ging jij in godsnaam in je eentje je eerste bh kopen?

Mijn moeder gaf me mijn zakgeld om onduidelijke redenen vaak in heel kleine eenheden. Wekelijks gingen er tientallen muntjes mijn kant op. Dus opende ik mijn rugzakje en zocht, stuiver voor stuiver, het bedrag bij elkaar, terwijl de rij achter me almaar langer werd en de verkoopster almaar woedender.

Jarenlang diste ik bij vrienden dit verhaal op als lollige anekdote. Puber wil zo snel mogelijk bh en staat vervolgens af te rekenen met de halve Nederlandse bank aan centjes. Haha, hoe grappig gênant. Maar toen ik het mijn man vertelde, keek hij me scheef aan. "Waarom ging jij in godsnaam in je eentje je eerste bh kopen?"

Omdat ik zoveel in mijn eentje deed. Zoals meer kinderen die thuis geen hulp vragen. Wat als dit Etosmeisje zwanger was en zich gedroeg zoals ik? Dikke kans dat ze helemaal alleen bij de hulpverlening had aangeklopt en terecht was gekomen bij Siriz.

De Groene onthulde deze week dat deze instantie, die tonnen subsidie toucheert om vrouwen te informeren over abortus, eigenlijk ontsproten is uit de pro life-hoek. Dus benadrukken mede-werkers dat je reuze spijt kunt krijgen na de ingreep.

'Stel dat je als 80-jarig omaatje terugkijkt op je leven, is dit dan ook de meest passende beslissing geweest?' zo zegt Siriz in chats. Het is om woest van te worden: wanhopige meisjes achter de computer die op deze manier heel subtiel en smerig het schuldgevoel door de strot krijgen geduwd.

Gelukkig wist de Etospuber haar moeder te vinden die een arm om haar heenslaat als ze de drogist verlaten. "Laat me los," sist het kind. Maar ik zie dat moeder iets te dicht tegen haar dochter aan blijft lopen. Ze liet haar los en houdt haar tegelijkertijd nog vast. Goddank. Dit meisje is niet alleen.

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken. Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool.