Opinie Bewaar

Ik had wel een kalasjnikov in mijn tas kunnen hebben

Roos Schlikker
Roos Schlikker © Linda Stulic

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken, waaronder recentelijk nog Ajax, Mijn Club (2015). Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Ik kocht een flesje nagellak.

Achter de balie keek de verkoopster me stralend aan. "Mooie kleur." "Mmmm," mompelde ik en had al een briefje van twintig in mijn handen om aan te geven dat ik snel weg wilde.

"Echt zoooooo this season." Oké, ze pakte de hint niet op. Ik wilde zeggen dat alles wat je dit seizoen koopt this season is, maar hield me in en glimlachte.

"Ik heb een verrassing voor u!" riep baliemeisje enthousiast. "Goh." "Je mag er een hoesje bij uitzoeken!" Een hoesje. Voor een flesje nagellak. Zo this season.

"En je kunt nog een kleur kiezen ook. Kijk, ik heb groene, blauwe, oranje, gele en purperen."

Waarom heet paars in modeland altijd purper? We hebben het toch ook niet over het purperen kabinet? Om ervan af te zijn wees ik de groene aan. "Goeie keus!"

Ik zei niets en wapperde nog eens ostentatief met mijn twintigje.
Het meisje stopte de nagellak in het doosje en pakte dit in vloeipapier. Dit ging weer in een vilten zakje. In opperste concentratie wikkelde ze vervolgens een paar linten om het pakket heen.

De rij achter me werd steeds langer. Ik voelde mijn woede groeien. Waarom eigenlijk? Waarom worden we zo wanhopig als we moeten wachten op mensen die hun werk iets te zorgvuldig doen? Geen idee, maar mijn ongeduld knaagde een gat in mijn binnenste.

Ik had wel een kalasjnikov in mijn tas kunnen hebben

Goddank, ze overhandigde me het pakketje. Toen riep ze: "Dat vergeet ik helemaal, we hebben een clutch-actie!" Een clutch-actie. Als je meer dan vijf euro besteedde, kreeg je een avondtasje, een cluuuuuuutch, ­cadeau.

Ik blikte verontschuldigend om me heen. Mensen in de wachtrij keken razend. "Ik heb allemaal kleurtjes, je kunt kiezen!"

"Doe in godsnaam een purperen." En ja hoor, ook de clutch moest in vloeipapier. En daar moesten ook weer linten omheen. Nog even en ze besprenkelde hem met sterrenstof.

Uiteindelijk gaf ze mij na twintig minuten mijn nagellak. Het zat in een pakket breed als een verhuisdoos. Ik griste het mee. Hoe groot zou de verpakking zijn als ik bij haar een schemerlamp had gekocht? Ik vrees iets ter grootte van een vrachtwagen. "Veel plezier ermee!" zei het meisje nog, iets te hoog.

De volgende dag zaten mijn gezin en ik nerveus opgepropt in een taxi richting Schiphol. "Maak je geen zorgen," bromde de chauffeur. "Ik weet een sluipweggetje."

En inderdaad. Terwijl marechausseecontroles op de A4 auto's blik aan blik aaneenregen, waren wij in een half uur bij de vertrekhal. Ik dankte de man omslachtig. Maar binnen realiseerde ik me: wij zijn niet gecontroleerd. Ik had wel een kalasjnikov in mijn tas kunnen hebben. En als ik dat kon, wie nog meer?

Zo is het nooit goed. Overdreven zorgvuldigheid geeft ongemak, maar het gebrek eraan nog meer. En dus nagellakmeisje, zeg ik alsnog sorry. Ik was een zeikerd. Jij deed je werk. En al is dat niet zo essentieel als terroristen tegenhouden, je deed het met zorgvuldigheid. Alleen al daarom verdien je het te worden besprenkeld. Met purperen sterrenstof.