Opinie Bewaar

Ik haat de voortwoekerende handel in hoop

Roos Schlikker
Roos Schlikker © Linda Stulic

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken, waaronder recentelijk nog Ajax, Mijn Club (2015). Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Maandag is ze precies een jaar dood. Wat had ik graag gewild dat er een alternatief was. Dat mijn tante ouder dan 57 was geworden. Dat ze me nog kaartjes stuurde. Zelfgemaakte bramenjam. In plaats daarvan vrat de kanker haar op en evolueerde ze in een houten bankje in het bos. Christines bankje. Dat dat er kwam was haar laatste wens.

Ook drie Nederlandse patiënten van Klaus Ross overleden aan kanker. Het is alleen te hopen dat ze hun laatste wensen hebben kunnen uitspreken. In plaats van ze naar een regulier ziekenhuis te sturen, behandelde Ross ze met vitamine-injecties.

Het Rossnieuws is alweer naar de achtergrond gedrukt, overschreeuwd door de Yuri van Gelderrel, maar dat is onterecht. Want wie denkt dat met de ontmaskering van Ross het gevaar is geweken, heeft het mis.

Een rondje googelen op alternatieve Krebskliniken geeft tientallen resultaten. Zo biedt de Klinik im Leben 'biologische kankerbehandeling': 'Lebensfreude, innere Harmonie und positives Denken für die Zukunft sind die Werte.'

En wat te denken van alle sites over holistische immunotherapieën? 'Treatments as homeopathic injec­tions, fever therapy, and whole body hyperthermia, encourage the body to do what it was designed to do - fight ­disease by finding its way back to a whole body balance.'

Is dat erg? Iedere zieke zoekt genezing

Vorig jaar was er nog een rel rond dokter Siegfried Reichardt. Zijn vrouw kreeg borstkanker, hij gaf haar een therapie van drinkbare chlooroplossingen ("Het hele appartement rook extremer dan een zwembad") en zestig abrikozenpitten per dag (grote hoeveelheden abrikozenpitten kunnen giftig zijn).

Toen de vrouw ingestort in het ziekenhuis belandde, had de tumor haar hart en longen al bereikt. Zonder chemo zou ze nog zes weken hebben.

Het kan allemaal, hier vlakbij. Talloze Nederlanders huren in Duitsland een huisje om zich alternatief te laten behandelen, omdat de wet er soepeler is dan hier.

Is dat erg? Iedere zieke zoekt genezing. Ooit had ik nekpijn. Geen fysio kon me helpen. Tot ik bij een kleurentherapist belandde. Ze plakte stukjes zijde in mijn nek. Twee weken liep ik rond met een blauwe stip, daarna was de pijn weg. Meneer Placebo speelde hier vast een rol maar wat geeft het? Ik was klachtenvrij.

Een nekverrekking is echter iets anders dan kanker. Het Sylvia Millecameffect lijkt uitgewerkt en dat is ernstig. Want van kurkuma-infusen is niet bewezen dat ze kanker genezen, van chemo wel. En soms is genezing domweg onmogelijk. Veel patiënten van Ross waren al opgegeven. Bij Ross verloren ze echter niet alleen hun leven, maar ook de kans op een waardig afscheid.

Alternatieve geneeskunde, prima, maar wat haat ik de voortwoekerende handel in hoop. En je kankerkliniek 'Levenscentrum' noemen is niets meer dan dat.

Hoe hemeltergend verschrikkelijk ook, soms is afscheid het enige wat ons rest. De ruggetjes van je kinderen kriebelen, nog één keer slapen met je man, schouders en heupen verklonken aan elkaar, een kus in de ochtend, een laatste beschuitje met jam. En de wens uitspreken dat je evolueert in een bankje in het bos. Charlatans die je dat ontnemen verdienen levenslang.


r.schlikker@parool.nl