Opinie Bewaar

Hij laat zijn honden Paniek en Angst los in mijn schedel

James Worthy
James Worthy © Agata Nowicka

In de donkerste periodes van mijn leven trek ik de gordijnen van mijn huis dicht om het nog donkerder te maken. Ik kijk televisie en de gordijnen blijven zo lang dicht, dat ik na een paar dagen ben vergeten dat ik ramen heb.

Daar waar het donker is, voel ik me dan thuis. Thuis is daar waar ik niet alles hoef te kunnen zien. Een plek zonder ramen. Een kamer zonder licht.

In 2016 trok ik voor het laatst de gordijnen dicht. Ik kan het voelen als zo'n periode voor de deur staat. Kijk hem staan. Met een koffer vol kleding. Schoon ondergoed voor een maand.

Het begint allemaal met een niet-aflatende tinteling in mijn achterhoofd, alsof het bovenste gedeelte van mijn ruggengraat langzaam smelt. Dan laat hij zijn honden Paniek en Angst los in mijn schedel.

In het verleden hield ik nog weleens plakjes gekookte worst voor mijn oren om zijn honden uit mijn hersenkas te lokken, maar zijn honden houden niet van vlees. Ze houden nergens van.

En samen blaffen ze de kaarsen aan. De kaarsen van vertwijfeling en onzekerheid. En alles wat mij gelukkig kan maken, begraven ze op een onbereikbare plek in mijn achterhoofd. Misschien is dat wel dat tintelende gevoel. Hun nagels in de grond. De lichtheid die wordt begraven.

Daarna volgt de haat. De kaarsen zijn omgevallen. Overal vlammen. Als ik mijn mond wagenwijd opendoe, kun je het oranje en het rood zien dansen. De haat voor de vertwijfeling en de ontevredenheid over de ontevredenheid.

In mijn donkerste periodes sta ik niet met mijn rug, maar met mijn buik tegen de muur. De muur is dan nog het enige wat ik zie

Dan begin ik minder vaak met mijn ogen te knipperen. En de honden blaffen dat ik me zou moeten schamen. Dat ik een vuile aansteller ben. Dat ik alles heb.

Ik steek mijn vingers in mijn oren, omdat ik hun geblaf niet meer wil horen, maar de honden zitten in mijn hoofd.

"Hoe voel je je?" vraagt de gemeenste hond.

"Zoals ik me altijd voel als jullie er zijn. Ik kan niet tegen liefde, ik kan niet tegen haat. Ik kan niet tegen drukte, ik kan niet tegen stilte. Ik kan niet tegen alles, ik kan niet tegen niets. Ik kan niet tegen de dood, ik kan niet tegen het leven. En ik hou alleen maar van de schoonheid, omdat het me naar lelijkheid doet verlangen en ik hou alleen maar van de lelijkheid, omdat het me naar de schoonheid doet verlangen. Ik ben de allerzwakste schakel in jullie halsband."

In mijn donkerste periodes sta ik niet met mijn rug, maar met mijn buik tegen de muur. De muur is dan nog het enige wat ik zie. Ik druk mijn rechteroor tegen de muur aan. Achter de muur kan ik de zee horen. Ik kan alleen maar hopen dat de zee die muur om zal beuken. Vandaag of morgen, maar liever vandaag.

Ik steek mijn vingers weer in mijn oren. En dit keer niet omdat ik het geblaf niet meer wil horen, nee, dit keer doe ik het omdat ik niet wil dat de honden kunnen ontsnappen. Ze mogen niet in andere schedels kruipen. Blijf! Tot de zee komt. Zit! Tot de schone onderbroeken op zijn. Speel dood!

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

james@parool.nl