Opinie Bewaar

Hij kwam voor een gevecht, maar hij kreeg het niet in de ring

James Worthy
James Worthy © Agata Nowicka

Op de barkruk naast me zit een man te knikkebollen. Hij heeft gevraagd of ik hem wakker wil houden, maar ik wil niet te lang naar hem kijken of hem aanraken.

Niets is zo besmettelijk als slaap. Ik maak hem wel wakker als het grote gevecht begint. De oogleden worden zwaarder. Mijn wimpers lijken een ton te wegen. Ik loop naar de bar en bestel een espresso.

De barman pakt een schoteltje en een kopje uit een staande kast. Ik zeg dat ik geen schoteltje nodig heb, omdat schoteltjes me verdrietig maken. Serviesgoed heeft ook dromen, maar naar de dromen van schoteltjes heeft nog nooit iemand geluisterd.

Op schoteltjes leggen we de dingen neer die we niet meer nodig hebben. Een lekkend theezakje, een tandenstoker, de pit van een kers, een leeg suikerzakje. Een schoteltje is een wachtruimte voor de dingen die onderweg naar de prullenbak zijn.

"Voor wie ben jij eigenlijk?" vraagt de barman.

"Ik weet het echt niet."

"Wat zegt je hart?"

"Mijn hart zegt: meer koffie."

"En wat zegt je hoofd?"

"Mijn hoofd zegt: ga naar huis."

De winst is altijd net zo dichtbij als een nederlaag

Het grootste gevecht van het jaar begint. Ik sta te trillen op mijn benen. Veel sporten zijn onvoorspelbaar, maar multidisciplinaire vechtsporten zijn het toppunt van onvoorspelbaarheid. 

De winst is altijd net zo dichtbij als een nederlaag. Na de eerste ronde kijkt Conor McGregor anders uit zijn ogen. Hij heeft de kracht van zijn tegenstander gevoeld. 

Mijn zoon en ik gaan het liefst naar de dierentuin als het regent. Dit omdat we allebei graag naar natgeregende leeuwen mogen kijken. Met van die platgeregende manen. Als het hard regent, lijken leeuwen te krimpen. 

Khabib is de regen die Conor laat krimpen. De manen van de Ier zien er plat uit, hij kan niemand meer intimideren. De man die goed kan praten, kan alleen nog maar voelen. 

De Rus is heer en meester. Hij veegt de vloer aan met een bezem van honderd miljoen dollar. Ernaar kijken doet pijn. Het is nooit leuk om een leeuw in een schoteltje te zien veranderen.

De man op de barkruk naast me is weer in slaap aan het vallen. Hij is aan het dommeldoezelen. Ik tik hem op zijn bovenbeen. Ik zeg dat hij wakker moet blijven, hij zegt dat hij ook wakker was, dat hij helemaal niet sliep. 

De onverslaanbare Rus blijkt ook maar gewoon een mens

Dertig seconden later slaapt hij weer. Hij mist het einde van het gevecht. Hij ziet niet hoe de Rus het laatste restje tandpasta uit de Ier knijpt. Hoe McGregor opgeeft en nog meer krimpt. 

Hij verlaat het gebouw via het sleutelgat. 

Mijn buurman ziet ook niet hoe de winnaar zichzelf na het gevecht verliest. De onverslaanbare Rus blijkt ook maar gewoon een mens. 

Hij kwam voor een gevecht, maar hij kreeg het niet in de ring, dus zocht hij het maar ergens anders. Het is een jammerlijk einde van een wonderschone nacht. 

Ik maak de man die naast me zit voor de laatste keer wakker en loop verslagen naar de bar. 

"Nog een espresso?" vraagt de barman.

"Ja, lekker. En dit keer wil ik wel een schoteltje. Een schoteltje voor het bloeden."

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug. 

james@parool.nl