Opinie Bewaar

Het zijn vaak de mensen die er gezond uitzien die ziek zijn

James Worthy
James Worthy © Agata Nowicka

In de wachtkamer van de huisarts is het druk. Ik zie twee volwassen mannen op slippers. Ze hoesten allebei een nare hoest.

Naast de hoestende mannen zit een moeder met twee zoontjes. Het ene zoontje heeft gips om zijn linkerbeen zitten. Net boven de scheen staat: "WIE DIT LEEST IS GEK!" Ik knik naar hem, zodat hij weet dat hij mij te pakken had.

Het andere zoontje ziet er gezond uit, maar ja, het zijn vaak de mensen die er gezond uitzien die buitengewoon ziek zijn. Het mooiste pakpapier zit altijd om de verschrikkelijkste cadeaus heen. Zo werken ziektes, alsof ze zeggen: "Oké, jij mag de buitenkant houden, maar dan nemen wij de binnenkant."

Naast de moeder zit een blond meisje in een mosterdkleurig naveltruitje. Een beginnende koortsuitslag ligt rustig op haar onderlip. Hij is zijn plan aan het doornemen. Morgen gaat hij voor de totale overname. Morgen plant hij zijn vlag in haar lip. Hij heeft de vlag al gestreken. De kleuren van zijn vlag zijn ontstokenrood en pusserig geel.

Er zitten nog zes andere mensen in de wachtkamer. Alle stoelen zijn bezet. Ik sta naast een man die steeds harder begint te kreunen. Hij is aan het kreunen voor een zitplaats, maar niemand trapt erin.

"Wat heb jij?" vraagt hij, zijn adem ruikt naar rottende bloemen die in een vaas staan die van getrokken tanden is gemaakt.

"Ik denk dat er iets met mijn darmen aan de hand is. Wat heeft u dan?"

Ik ben niet heel erg ziek, maar ik ben wel altijd een beetje ziek

"Mijn cholesterol is wat aan de hoge kant. De heel hoge kant. Als ik erop klim en ervan afspring, ben ik morsdood. Begrijp je? Hoe oud ben jij?"

"Ik ben achtendertig," zeg ik.

"Dat is een mooie leeftijd. Misschien wel de mooiste. Ik trouwde op mijn achtendertigste. En ik was nooit ziek in die tijd. Dat is nu wel anders. Ga je vaak naar de kroeg?"

"Te weinig, meneer, maar als ik ga dan ga ik goed."

"Ben je weleens zo dronken dat je uit andere glazen gaat drinken? Of dat je andermans restjes in je glas gooit? Nou, zo voel ik me. Ik ben dat glas. Alle denkbare ziektes hebben hun restjes in mij gegooid. Ik ben niet heel erg ziek, maar ik ben wel altijd een beetje ziek."

De huisarts doet de deur een beetje open, duwt zijn hoofd de wachtkamer in en roept een achternaam. Het is een Franse achternaam. Het koortslipmeisje staat op. Net voordat ze de kamer van de dokter betreedt, kijkt ze om en lacht ze verontschuldigend naar iedereen die een andere achternaam heeft dan zij.

"Heb je ook diarree?" vraagt de kreunende man.

"Nee, eigenlijk niet."

"Diarree is echt vervelend."

"Ik weet het, meneer."

De moeder zucht. Allebei haar zoons vragen of ze een spelletje op haar telefoon mogen spelen. Ze heeft al twaalf keer nee gezegd, maar ja, ze heeft ze zelf ooit geleerd: wie niet vraagt, wie niet wint.

Ik kijk uit het raam, maar op het binnenplaatsje gebeurt niets. Ik pak een tijdschrift van de stapel en blader de tijd aan gort. Het is warm buiten, maar in het tijdschrift dat ik in mijn handen heb, is het kerst.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

james@parool.nl