Opinie Bewaar

Het vallen is gelukt, over het opstaan heb ik mijn twijfels

Femke van der Laan
Femke van der Laan © Oof Verschuren

"Ik ben zo bang dat ik depressief word later." Ik wil net het licht uitdoen als de middelste vanuit haar bed nog even een korte mededeling doet. Mijn vingertoppen raken zachtjes het lichtknopje.

Het lijkt soms bijna een sport voor ze; kijken hoelang ze hun moeder aan de praat kunnen houden als het tijd is om te gaan slapen. Wat voor weer wordt het morgen? Kan ik dan een korte broek aan? Maar een hamster kan toch wel? Wat eten we morgen? Wanneer gaan we weer eens naar de Efteling?

Gesprekken die ik met een 'welterusten!' en een ferme tik op het lichtknopje in de kiem smoor. Nu is het tijd voor je moeder, zegt die tik. Ze gaat volwassen dingen doen: de vaatwasser uitruimen, alvast kijken wat voor weer het morgen wordt, Netflixen tot ze in slaap valt. Welterusten.

Een overleden vader valt ver buiten de categorie Teleurstellingen en Vette Pech.

Er is weinig wat ervoor zorgt dat mijn hand niet het licht uitdoet. Alleen een 'Ik mis papa'; die werkt altijd. Ik laat mijn hand van het lichtknopje glijden en zet de paar passen terug naar haar bed.

"Waarom ben je daar bang voor?" Ik zie schouders omhoog gaan onder de dekens. "Dat hoor je toch vaak, legt ze uit, dat als je als kind iets naars meemaakt, dat je daar als je ouder bent last van krijgt?"

Ik ga weer zitten. Op het randje van haar bed. Ik zoek woorden. Wat een onzin, wil ik zeggen. Welke gek heeft dat idee in jouw hoofd gestopt? Maar die woorden komen er niet uit. Ze worden tegengehouden in mijn keel, waar diezelfde angst zit: wat als het nou niet goed gaat met ze?

Ik was nooit een schuimrubbermoeder. Ik liet ze fysiek en mentaal hun hoofd stoten. Of hun schenen. Ellebogen. Knieën. Van teleurstellingen leer je meer dan van een moeder die alleen maar probeert schaafwonden te voorkomen. Vallen en opstaan.

Nog steeds mogen ze zich van mij overal aan stoten. Je krijgt geen hamster, morgen eten we curry en voorlopig zit de Efteling er niet in. Vette pech. Welterusten.

Maar een overleden vader valt zo ver buiten de categorie Teleurstellingen en Vette Pech. Het vallen is gelukt, over het opstaan heb ik mijn twijfels.

Hoe ik ze ook in de gaten houd, hoe open we ook over alles praten, hoe ik ook probeer te zorgen voor stabiliteit - of ze hier zonder kleerscheuren uitkomen, is maar zeer de vraag.

"Schuif eens op." De vingers die het lichtknopje beroerden, verstrengelen zich in die van de middelste.

Femke van der Laan (39) schrijft wekelijks over haar leven in de stad na de dood van haar echtgenoot Eberhard, de burgemeester van Amsterdam die op 5 oktober 2017 overleed.