Opinie Bewaar

Het mooiste aan de 06-vrouwen vond ik hun geduld

James Worthy
James Worthy © Agata Nowicka

Op een terras in de Beethovenstraat raak ik aan de praat met een man en een vrouw die vroeger in de sekslijnen zaten. In mijn jeugd, toen er nog een draaischijftelefoon in de gang van mijn ouderlijk stond, belde ik elke woensdag 06-nummers.

"Hoi Brenda, je spreekt met..."

"Met wie spreek ik?"

"Hoi Brenda, je spreekt met Rikkert. Hoe zie je eruit?"

"Ik ben slank, Rikkert. En mijn borsten zijn vol."

"Hoe vol precies?"

"Zo vol dat ze overlopen, Rikkert. En hoe zie jij eruit?"

"Vooral gezond. Ik sport veel."

"Wat voor sport doe je?"

"Ik squash drie keer per week."

"Geil! Maar waar wil je over praten, Rikkert?"

"Ik weet het niet, Brenda. Mijn hoofd zit vol. Het is een drukke dag op het werk geweest."

"Wat voor werk doe je?"

"Ik heb een bedrijf dat de scherpte van tandenstokers test."

Ik ben slank, Rikkert. En mijn borsten zijn vol

"Megageil! Ben je rijk?"

"Dat kun je beter aan mijn butler vragen."

"Ik ben zo geil. Ben jij geil? Ik denk al de hele dag aan stoute dingen."

"Je hebt een mooie stem, Brenda."

"Maar heb jij een mooie pik?"

"Ach, het is geen Monet of zo, maar hij doet het. En hij is lekker zacht. Je zou er een kussensloop van kunnen maken."

"O lekker. Maar wie of wat wil je dat ik ben, Rikkert."

"Zou je een gymlerares willen zijn? Ik heb iets met gymzalen. Hoe de grond piept, al die grote matten in de hoek en die rekken aan de muur."

"Rikkert, waarom ben je te laat voor deze gymles?"

"Waar is de rest van mijn klas?"

"Die heb ik weggestuurd. Trek je broek en je onderbroek uit en ga op die grote, blauwe mat liggen."

Zou je een gymlerares willen zijn? Ik heb iets met gymzalen

"Op mijn buik of op mijn rug?"

"Doe maar op je rug. Dat is schoner. Ik heb straks nog een klas. Ik pak je pik vast. Voel je dat? Jezus, wat is ie zacht."

"Zeg nog eens pik, alsjeblieft."

Het mooiste aan al die 06-vrouwen vond ik hun geduld. Hun prachtige geduld. Ze hadden geen haast en ze hadden geen oordeel. Alles kon. De vrouwenstem was een wensput.

Alles was een leugen en toch voelde elk gesprek persoonlijk aan. De beller loog en de gebelde loog, het was namelijk niet de waarheid die hard was.

Ik belde elke woensdagmiddag, altijd net voordat de man die mij wiskundebijles gaf langskwam. Op een dag stormde mijn moeder met een telefoonrekening in haar handen mijn slaapkamer binnen.

"Bel jij sekslijnen?"

"Nee, dat heb ik echt niet nodig. Op welke dagen wordt er naar sekslijnen gebeld dan?"

"Op de woensdagen."

"Op woensdag is die maffe wiskundebijlesgozer altijd hier."

"Ik wist het! Die vuile viespeuk!"

Een paar jaar later zorgde wiskunde ervoor dat ik mijn havodiploma niet kreeg.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

james@parool.nl