Opinie Bewaar

Het Italiaanse clichébeeld klopt: iedereen speelt hier toneel

Theodor Holman
Theodor Holman © Wolff

Ik schrijf dit op een terras van een pizzeria in Pavia (Lombardije) waar ik iets moest halen voor mijn dochter. (Ik heb geheimhouding belooft, maar het heeft te maken met een bruiloft van een vriendin van mijn dochter wier ouders hier wonen.)

Pavia is een universiteitsstad en onthoud deze wet van Holman: Universiteitssteden zijn altijd de moeite waard. Er is namelijk jeugd, dus reuring, dus goedkope lekkere tenten, dus cultuur.

De vader van de aanstaande bruid is hier prof economie aan de uni en heeft me alles uitgelegd over de Italiaanse economie en me verzekerd dat Italië nooit uit de euro gaat. Dat weet u dan ook weer.

Omdat ik altijd de beleefdheid zelve ben, heb ik maar niet laten blijken dat ik niets van zijn verhaal snapte, maar dat hij niet alleen kwaad was op Italië maar ook op Europa, heb ik goed begrepen.

Waarom hou ik zo van Italië?

Als ik uit Nederland zou moeten vluchten omdat ze Amsterdam kapotbombarderen en ik geen toekomst meer in die stad heb, zou ik naar Italië trekken. Laat ik eerlijk zijn: dat is omdat de hypocrisie - die ik zo graag bestrijd - hier tot levenskunst is verheven. In Italië is namelijk alles anders dan je denkt.

Men maakt hier zijn eigen opera waarin men de hoofdrol opeist

Links is hier links om te kunnen schreeuwen dat ze links zijn, en rechts schreeuwt 't hardst. Dat heeft te maken met het Italiaanse clichébeeld dat trouwens klopt: iedereen speelt hier toneel. Anders gezegd: men maakt hier zijn eigen opera waarin men de hoofdrol opeist.

Een voorbeeld: bij de geweldige pizzeria waar ik zit, kwamen daarnet vier vluchtelingen vragen of ze in ruil voor een pizza het terras mochten schoonmaken.

Dat wilde de baas niet. Hij begon zangerig te schelden. Zei dat hij communist is, dus een goed hart had. Maar zijn gescheld zou rechts bevallen. Toen kwam er een pastoor die vroeg waarom de baas zo boos was op die vluchtelingen. De baas zei: "Ze wilden mijn terras schoonmaken, eerwaarde. En daarvoor ieder een pizza."

"Dat is toch heel nobel," zei de pastoor.

Toen keek de baas naar de pastoor en hij zong:

"Ja, maar als ze honger hebben, kunnen ze zo wel van mij een gratis pizza krijgen, eerwaarde. Als men hier ziet dat ik vluchtelingen mijn terras laat schoonmaken, lopen de klanten weg."

De eerwaarde vond dat een mooie aria, die vluchtelingen ook.

Ik ook.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl