Opinie Bewaar

Het is onvermijdelijk dat we dingen gaan vergeten

Femke van der Laan
Femke van der Laan © Oof Verschuren

Ik sta met een mandje met sokken in mijn handen. Voor mijn voeten ligt een reistas, open, met op de bodem mijn slippers en ondergoed. We gaan met vakantie, over minder dan een uur al, maar we zijn pas net begonnen met inpakken.

In hun kamers hoor ik de kinderen scharrelen. Ik heb ze wat aantallen opgegeven - twee lange broeken, drie korte, hetzelfde voor de shirts - en laat ze hun gang gaan. Niemand maakt haast. Misschien is dat omdat de zin in vakantie nog moet komen, misschien hebben we simpelweg vertrouwen in ons inpakvermogen.

"Hield papa eigenlijk van vakantie?" Naast mijn reistas staat de jongste. Ik knik. "Maar dat weet je toch nog wel?" Hij kijkt me aan, maar zegt niets. Ik zet het mandje met sokken terug in de kast. "We hadden fantastische vakanties."

Nu zijn de herinneringen een vastgesteld aantal. Als sokken in een mandje.

Ik stap over de tas heen en ga naast hem staan. Terwijl ik zijn haar door de war aai, haal ik herinneringen voor hem op. Autoritten, zwemmen, ijsjes. Ondertussen vraag ik me af of hij alleen bevestiging wil of dat hij echt niet meer zo goed weet hoe onze vakanties waren. Het is onvermijdelijk dat hij dingen gaat vergeten. Het is ook onvermijdelijk dat ik dingen ga vergeten. Het liefst zou ik alles vasthouden.

Als hij nog geleefd had, zouden we ook dingen zijn vergeten. Gesprekken die we hadden, grapjes waar we om lachten, ontroering om de kinderen. We zouden de luxe hebben van het straffeloos vergeten; voor elke verdwenen herinnering zouden we een nieuwe maken.

Maar nu zijn de herinneringen een vastgesteld aantal. Als sokken in een mandje; dit zijn ze, meer worden het er niet, zorg er goed voor. Er gaan sokken uitvallen. Van sommige sokken zal er na het wassen nog maar een overblijven. In andere sokken zullen gaten vallen.

Ik kijk vaak in het mandje herinneringen om te zien of ik ze allemaal nog heb. Dan probeer ik ze op te halen en speel ik met ze Ik Ga Op Vakantie En Neem Mee: gesprekken, grapjes, ontroering. Twee lange broeken, drie korte, slippers, ondergoed, sokken.

De jongste haalt mijn aaiende hand uit zijn haar.

"O ja, nu weet ik het weer," zegt hij en draait zich om, op weg naar twee lange en drie korte broeken. Ik vouw twee jurken op.

Als ik mij de volgende ochtend wil aankleden, zie ik dat ik mijn sokken ben vergeten.

Femke van der Laan (39) schrijft wekelijks over haar leven in de stad na de dood van haar echtgenoot Eberhard, de burgemeester van Amsterdam die op 5 oktober 2017 overleed.