Opinie Bewaar

Haar man vindt het zo te zien al jaren niet meer 'gezellie'

Roos Schlikker
Roos Schlikker © Oof Verschuren

"Nee Kyra, je mag geen ijsje, want daar zitten allemaal suikertjes in."

Terwijl de moeder het zegt, kijkt ze mij star verwijtend aan. Als lome katers zijn mijn jongste en ik de kaartjesrij bij Artis in gewaggeld. We hadden behoefte aan lucht. Aan apen die schaamteloos hun rode reetjes tonen. En aan softijs met spikkels waar mijn zoon uitgebreid aan likt.

Voor ons staat een pips meisje van een jaar of zes tussen haar vader die voortdurend op zijn telefoon kijkt en haar moeder die probeert zijn stilte te doorbreken met aanhoudend gebabbel. Het is een verkleinvrouwtje, zo'n type dat op een terrasje wijntjes met dinnetjes drinkt. Ook gebruikt ze het woord gezellie.

Haar man vindt dat zo te zien al jaren niet meer gezellie, want verder dan lukraak 'mmmmm' brommen gaat zijn gespreksstof niet. Van de weeromstuit is het verkleinvrouwtje via haar dochter gaan communiceren.

"Gezellie hè, dat pappie even vrij had van zijn werk. Wel jammer dat hij de kaartjes vergeten was. Maar mámmie heeft wel overal aan gedacht hoor. Ze heeft zelfs worteltjes mee!" Kyra schraapt sacherijnig met haar tanden langs haar bovenlip.

"Sorry miss, but can I go effetjes before you?" Een kerel met woest pluishaar tikt het verkleinvrouwtje op de schouder. Hij is zichtbaar nerveus. En dronken, vermoed ik. Of in elk geval aardig op weg. Met een sterk Nederlands accent vraagt ie of ie er through mag. "I have to ask something for my girlfriend."

Dat is zo fijn aan kinderen: die begrijpen niets van passieve agressie

De man riekt. Ooit had ik een nicotineverslaafde broodmagere collega die altijd zei dat hij eten een hinderlijke onderbreking van het roken vond. Vermoedelijk acht deze man persoonlijke hygiëne net zo overschat.

"Oh Kyra, rúik je dat?" snuffelt het verkleinvrouwtje. "Happy birthday to her!" De stem van Pluizerd raspt als schuurpapier tegen het loketraampje. Wild wijst hij naar achter: "This is my girlfriend. Can she come in?" "Maar natuurlijk," antwoordt het Artismeisje.

"I just want to be sure, because she is in een rolstoel. O, wacht. Jij spreekt Nederlands. Handig! Ze mag naar binnen? Goed hé. Het is haar verjaardag. Ik trakteer haar!"

Kyra's moeder rolt ostentatief met haar ogen. "Nou, deze meneer praat wel heel erg hard hè. Laat hem maar gauw door. Dan zeggen we: dahaaaag, luidruchtige meneer."

"Dahaaag, luidruchtige meneer," zegt Kyra bloedernstig, want dat is zo fijn aan kinderen: die begrijpen niets van passieve agressie. Onmiddellijk draait Pluizerd zich om. Dreigschommelend staart hij naar moeder en kind, de hele rij houdt de adem in. Dan haalt hij zijn gore klauw liefkozend door Kyra's vlassige Zwitsalhaartjes.

"Jaja Kyra, die meneer is heel aardig, maar we moeten naar de diertjes!" piept het verkleinvrouwtje.

Op het moment dat Kyra door het hek de dierentuin in wordt gesleept, openen Pluizerd en zijn vriendin gezellie een groot blik bier. Voor het eerst kijkt Kyra's vader om. In zijn ogen schemert verlangen.

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken. Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool.