Opinie Bewaar

Gelijk geven wordt gezien als een nederlaag

Roos Schlikker
Roos Schlikker © Linda Stulic

De politieman heeft een gezicht dat veel te illustratief is voor zijn humeur. Zijn snorretje trekt zijn mondhoeken naar beneden en zijn gebrek aan lip geeft zijn uitdrukking zo veel persistentie dat bij elk woord dat hij zegt overduidelijk is dat hij het meent.

Als ik hem zie ijsberen, weet ik dat ik de sjaak ben. Ik moest iets ophalen en had mijn auto heel even op de stoep geparkeerd.

"U mag hier niet staan," bast hij.

"U heeft helemaal gelijk."

"Auto's horen niet op de stoep."

"Nee, natuurlijk niet. Superstom."

"U staat hier in de weg."

"Ik snap het, geef me die bekeuring maar."

"Wat als er een oudere met rollator langs komt? Die moet dan óm uw auto heen."

"O ja, da's erg, sorry."

"U staat hier totaal abject, mevrouwtje."

Het is duidelijk, Mevrouwtje heeft hier te maken met een Gelijkhebberd, iemand die zich wentelt in morele superioriteit, hoe vaak je ook hebt gezegd dat jij fout zit. Of hoort hij het domweg niet?

'Voor een half tongetje doe ik 't niet.' Dat wordt dus nooit neuken op links

We zijn het ontwend gelijk te krijgen. Niet toegeven dat je het verkeerd hebt is de norm en wie overduidelijk onhandig handelde schiet algauw in een kramp. Esquire schrijft een testosteron­column met een lijstje vrouwen die je als man moet hebben gehad, inclusief het poëtische pareltje: 'Dronken Dolly: ze viel halverwege in slaap.

Maar vanavond telt dat allemaal niet - je bent op een missie.' De hoofdredacteur haalt het stukkie na alle woedende reacties snel offline, maar weigert te zeggen dat hij een misser heeft begaan. Hij kon toch niet alle webcontent lezen? 'Dat is veel te veel om bij te houden. Dat wereldwijde web is heel snel.' Waarom niet geroepen: 'Ik ben de baas, ik heb iets belangrijks gemist, oelewapperig van mij, sorry'?

Ach, ergens begrijp ik het wel. Want gelijk geven wordt vaak gezien als een nederlaag. Dat is ook de reden waarom politici altijd zo verbeten vasthouden aan hun eigen verhaal.

Afgelopen week nog zagen we het finaal misgaan tussen Klaver en Samsom bij Nieuwsuur. Samsom zei dat GroenLinks en PvdA al eerder hebben gepraat over mogelijk samengaan, Klaver ontkende dit, Samsom bromde dat Jesse heel goed wist dat het wel zo was, Klaver benadrukte dat hij het belangrijk vond nú een front te vormen maar zonder fusie, Samsom oogrolde.

Beiden bleven vasthouden aan hun gelijk. 'Ik wilde het eerst gaan tongen.' 'Nee, ik.' 'Nietes.' 'Laten we dan nu half tongen.' 'Nee, voor een half tongetje doe ik 't niet.'

Dat wordt dus nooit neuken op links.

Ik denk eraan terwijl de agent door blijft praten. Mijn autosleutel zweet inmiddels in mijn hand. Dan overhandigt de man me eindelijk de boete. Hij stampt weg. Even later zie ik hem in zijn wagen een broodje wegwerken.

Zijn snor veegt als een kwast door de mayonaise. Hij staart voor zich uit en lijkt eindelijk tevreden, alsof hij zich na deze belangrijke bekeuringsexercitie voorneemt de rest van de middag in zijn stalen cocon te blijven zitten. Gelijk heeft ie.

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken, waaronder recentelijk nog Ajax, Mijn Club (2015). Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool. Reageren? r.schlikker@parool.nl