Opinie Bewaar

Geachte klootzakjes, begonnen jullie ooit opnieuw?

Geachte klootzakjes, begonnen jullie ooit opnieuw?
© Oof Verschuuren

Geachte klootzakjes,

Hoe gaat het? Alles flex? Lekker chill? Het is twee jaar geleden dat ik jullie op deze plek schreef. Nooit kreeg ik antwoord op mijn vragen. 

Of jullie genoten, de dag dat jullie een menselijke barricade opwierpen op het stoepje van mijn moeder en haar schaterend haar huis niet binnen wilden laten. Of het kicken was, het moment waarop zij haar hartslag angstig in haar polsen voelde pulseren en zich met haar vlinderlichaam van 50 kilo door jullie muur van jongens­lijven moest wringen.

Of het een vooropgezet idee was haar zo bang te maken. Of jullie stiekem meer van plan waren, maar dat ze net op tijd krijsend naar binnen glipte en de deur wist dicht te duwen. 

Ik heb haar zo vaak voor me gezien. Hoe ze urenlang als een balletje in een hoekje van haar gang huilend heeft liggen luisteren tot jullie stopten met schelden, tot jullie eindelijk weggingen.

Geachte klootzakjes, jullie zijn nooit echt weggegaan.

Deze week zat ik in haar nieuwe huis in Haarlem. Na meer dan vijftig jaar Amsterdam is ze vertrokken. Er waren meer redenen, ik gun het jullie niet te denken dat jullie haar wisten weg te jagen. Ze wilde iets nieuws, ze zit al zo lang vast in die kop van haar, ook mensen met depressies hebben soms behoefte aan een frisse start. Misschien juist zij.

Maar ze noemde jullie wel in een bijzinnetje. "Telkens als ik een groepje jongens met capuchons en koffiebekers zie, denk ik: daar heb je ze. Ze komen voor mij."

We dronken thee. En na al die jaren werd ik alsnog woedend. Want jullie zijn nooit gepakt. Maar jullie pakten haar wel. Jullie doken met gretige handen haar geest in, jullie klauwden door haar hersenpan, jullie lieten vinger­afdrukken na, sporen, onzichtbaar voor de buiten­wereld, maar nooit meer weg te poetsen.

De verhuizing verliep soepel. Ze heeft een leuk nieuw woninkje, de kerk erachter zingt haar elk uur toe. Het is er lichter dan in Amsterdam. Met haar witte jurk lijkt ze op te lossen in de strepen wit die de zon als een loper over haar vloer legt. "Natuurlijk ben ik hier ook ziek," zegt ze zacht. "Maar ik voel me veiliger."

Weten jullie dat ze jullie soms zelfs zag zitten als er niemand was? Dat ze de deur opentrok en schichtig snel haar hoofd van links naar rechts draaide. Loerend, turend over haar roze leesbrilletje. Net zo lang tot ze het durfde te geloven. De duisternis was leeg.

Ze is vertrokken. Ik vraag me af of jullie dat als overwinning zien. Weggaan. Vinden jullie dat laf? Of is het lef? Het vergt moed om opnieuw te beginnen.

Toen het net gebeurd was, had ik jullie zo veel te vragen. Hoe jullie je voelden. Wat jullie mankeerde. Of jullie snapten wat jullie hadden aangericht. Maar wie jullie zijn interesseert me niet meer.

Ik wil nog maar twee dingen weten. Geachte klootzakjes, zijn jullie inmiddels veranderd? Begonnen jullie ooit opnieuw? 

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken, waaronder recentelijk nog Ajax, Mijn Club (2015). Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool. 

Lees hier al haar columns terug. Reageren? r.schlikker@parool.nl