Opinie Bewaar

Een naakte vrouw op je eten is beter dan een vlieg in je soep

James Worthy
James Worthy © Agata Nowicka

Ze staat voor het raam. De overbuurman die doet alsof hij de krant leest, zoekt oogcontact met haar, maar ze staat niet voor hem voor het raam. Ze staat er voor een Deliveroobezorger.

Voor haar Deliveroobezorger. Speciaal voor hem heeft ze vier dagen geleden een jurkje op de beste jurkjes­bestelsite van Frankrijk besteld. Ze heeft het jurkje nu aan. Het heeft een laag uitgesneden rug. Met haar licht gebruinde schouderbladen gaat ze de bezorger inpalmen. In haar huiskamer ruikt het naar nagellak.

Twee weken geleden zag ze de bezorger voor het eerst. Ze keek eerst naar hem en toen naar de gigantische warmhoudrugzak op zijn rug. Ze vroeg zich af of ze in zijn rugzak zou kunnen wonen en sindsdien droomt ze van een leven in zijn rugzak. Naakt. Omgeven door pizza's en warmegeitenkaassalades.

Soms fluistert ze 'harder, harder, veel harder!' en dan fietst haar bezorger harder. Veel harder. Alleen voor drempels remt hij af. En als het bezorgadres bereikt is, belt hij aan. Iemand doet open. Hij loopt de trap op en ritst zijn rugzak open. Ze zwaait vanuit de rugzak naar de persoon die met twee losse euro's in zijn hand staat te wachten.

"Er zit een vrouw in je rugzak," zegt de man die een uur geleden honger had, maar geen zin had zelf iets te koken.

"Dat klopt," zegt de rugzak.

De man schudt zijn hoofd. Zes oorharen steken uit zijn linkeroor, alsof iets of iemand een ontsnappingspoging uit zijn schedel aan het voorbereiden is.

"Er zat dus een naakte vrouw op mijn eten?" vraagt de man.

Ze keek eerst naar hem en toen naar de gigantische warmhoudrugzak op zijn rug

"Ja, maar een naakte vrouw op je eten is nog altijd ­beter dan een vlieg in je soep," zegt de rugzak.

"Sorry, maar ik kan jullie geen fooi geven."

"Dat maakt niet uit. We hebben elkaar al," zegt de ­rugzak.

De bezorger belt bij Maartje aan. Haar hart maakt een sprongetje over het springtouw van haar verlangen. Ze kijkt naar zichzelf op haar telefoonscherm en maakt een foto.

"Ik zie er prachtig uit, ik zie er prachtig uit, ik zie er prachtig uit," fluistert ze, terwijl ze de voordeur open drukt. Haar droomman staat onderaan de trap. Hij kijkt omhoog en ziet haar staan. Zou ze in mijn rugzak passen? denkt hij.

De bezorger overhandigt haar het tasje waaraan een bon is geniet. Door de bon lijkt het alsof het tasje een staartje heeft.

"Smakelijk eten," zegt hij.
"Wacht even. Ik moet dit vragen," zegt zij.
"Wat moet je vragen?"
"Denk je dat ik in jouw rugzak pas?"
"Ik denk van niet, maar ik hoop van wel. Spring er maar in."
Ze klimt in zijn warmhoudrugzak en voelt zich er ­onmiddellijk thuis.

Ze klom in zijn rugzak en sindsdien hebben ze het nooit meer koud gehad.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees hier al zijn columns terug. Reageren? james@parool.nl