Opinie Bewaar

Een auto met de gave je een schuld­gevoel te bezorgen

Thomas Acda
Thomas Acda © Wolff

Het is een heel aparte ­gewaarwording als je, in de bloedhitte langs een Franse péage, de peilstok uit het motorblok trekt en er zit werkelijk geen druppel op. Volgens mijn vrouw keek ik als Hans Klok die een weesmeisje doorzaagt en tot zijn eigen verbijstering ziet dat het deze keer echt gelukt is. En prompt nog maar een keer zaagt. Ik bleef dippen en niets bovenhalen.

Nu is onze auto bij de garage in Amsterdam aangekomen en staat hij te wachten als een kind dat tijdens een boswandeling is zoekgeraakt en, in leven gehouden door wolven, zelf de camping heeft teruggevonden. Een auto met de gave je een schuld­gevoel te bezorgen. Goeie bak.

"Nou, benieuwd wat dit weer kost," ­mopper ik tegen niemand in het bijzonder want er ís niemand en mijn dochter denkt nog dat het leven gratis is. Waar is ze eigenlijk? Ze staat bij de ingang en staart naar een lange man in overall die een andere auto reanimeert.

Hij heeft een ontzettend vriendelijk gezicht, valt me op. Wat een aardige, welkome, rustig-nieuwsgierige glimlach. De garage licht er helemaal van op. De wereld. Mijn dochter staart zoals een zevenjarige dat mag. Hij heeft een soort schakelketting, strak om zijn hals.

Een auto met de gave je een schuld­gevoel te bezorgen. Goeie bak

"Jij wil weten wat dit is, hè?" zegt de man terwijl hij rustig doorgaat met iets vast te draaien.

"Een ketting?" Ze vergeet helemaal aan haar ijsje te likken.

"Een heel bijzondere ketting," zegt de man. "Ik was heel ziek, ik kon bijna niet meer ademen. Hebben ze een gaatje erbij gemaakt. Nu gaat het heel goed."

Mijn dochter knikt. "Wat fijn," zegt ze, "ademen is belangrijk." Dan ziet ze haar met ijs bedropen hand en begint hem snel schoon te likken.

Ik loop naar hen toe.

"De Landrover," zegt de man. Hij klinkt niet rasperig of moeilijk. Hij klinkt als een man die iets weet. Iets wat ik ook wil weten. Zonder er op zijn manier achter te moeten komen. Hij heeft het me al verteld, besef ik. Door hoe hij met mijn dochter praat en ook met de rust waarmee hij zijn handen schoonmaakt terwijl hij naar mijn auto kuiert.

"Jammer einde van de vakantie, zeker?" Weer die aardige lach.

Net terug van vakantie en ik sta alweer strak van de stress door het wachten op een leenauto, welke benzine gaat erin? En de hel van de Autogrill-smerigheid. Ik kan wel janken en deze man heeft keelkanker overleefd en lacht. Vanavond eens even rustig wat prioriteitjes rangschikken voor de tweede helft van dit jaar.

Dank u wel, garageman.

Thomas Acda (1967) is zanger en acteur. Voor Het Parool beschrijft hij wekelijks zijn observaties van 'de' Amsterdammer.