Opinie Bewaar

De vrouw met de magische krachten woont in Duivendrecht

James Worthy
James Worthy © Agata Nowicka

De twee vrienden staan voor de deur van de waarzegster. De vrouw met de magische krachten woont in Duivendrecht. Ze proberen bij haar naar binnen te kijken, maar ze heeft meer gordijnen dan ramen. Een opgerolde stapel reclamefolders steekt uit haar brievenbus.

"Bel jij maar aan, man."

"Nee, we zijn hier voor jou. Ik wil dat jij aanbelt."

In de hal ruikt het naar hond en in de huiskamer ruikt het naar sigaretten. Op een rommelig aanrecht likt een te dikke kat zijn staart schoon.

"Wie van jullie is er ziek?"

"Ik ben de zieke. Mijn arts zegt dat ik nog maar drie maanden te leven heb, maar hij, die gast daar, mijn beste vriend, gelooft mijn arts niet en daarom zijn we hier. Ziet u dat ik ziek ben? Voelt u de kanker uw huis binnenlopen?"

"Dat zal ik jullie straks vertellen," zegt de waarzegster, terwijl ze druk haar handen over elkaar wrijft, alsof ze haar krachten probeert op te laden.

Het enige wat ik wil en het enige wat ik kan doen, is terugkijken.

Het geluid van een waterkoker die zichzelf uitklikt.

"Wie wil er thee? Ik heb alle soorten thee in huis, behalve gewone thee. Zelf drink ik de laatste tijd twee liter ananasthee per dag."

"Is dat goed voor uw bovennatuurlijke krachten?" vraagt de vriend die nog gezond is.

"Nee, ik vind het gewoon lekker."

Ze pakt haar mooiste setje tarotkaarten uit de bovenste la van de drankkast en vraagt aan de zieke vriend of hij bang is voor de dood.

"Nee, ik ben niet bang voor de dood, maar ik hoef ook weer niet met haar te trouwen of zo."

"Denk je dat de dood vrouwelijk is?"

"Ik hoop het, mevrouw."

"En ben je bang voor het leven?"

"Ik weet het niet, maar als je hoort dat je spoedig zal sterven, verandert het hele leven in feite in een achteruitkijkspiegel. In films zie je altijd dat mensen juist enorm opleven als de dood een kruisje achter hun naam heeft gezet. 

Ik merk daar geen klote van. Ik wil niet parachutespringen of naar Machu Picchu gaan om een selfie te maken. 

Ik hoef niet met dolfijnen te zwemmen of een zielige brief aan George Clooney te schrijven in de hoop dat hij morgen voor mijn deur staat met Mexicaans eten en een onbetaalbare fles whisky. 

Zo snel heeft zijn hart in maanden niet geklopt.

Het enige wat ik wil en het enige wat ik kan doen, is terugkijken. Ik wil nu niet opeens overdreven gaan leven. Dat zou als verraad aanvoelen naar mijn vroeger."

"Niet schrikken hoor, maar ik denk niet dat je stervende bent," zegt de waarzegster.

"Waarom doet u dit?"

"Ik zie veel kleinkinderen in je toekomst. Heb je een grote tuin? En ik zie een bruiloft op Sardinië."

"Stop! Ik geloof u niet!"

"Je hebt nog tot 2047. Ik voel het. Je hebt nog tot oktober 2047."

De zieke vriend staat op en rent de deur uit. Hij voelt zich raar. Woedend, maar ook gelukkig. Zo snel heeft zijn hart in maanden niet geklopt. 

De nog gezonde vriend staat op en legt twee briefjes van vijftig op de koffietafel.

"Bedankt, mevrouw. Ik denk dat het heeft gewerkt. En hier heeft u, zoals afgesproken, vijftig euro voor het waarzeggen en vijftig euro extra voor het vertellen van de allermooiste leugens."

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

james@parool.nl