Opinie Bewaar

De oude vrouw is een ingeblikt feestje

James Worthy
James Worthy © Agata Nowicka

Een oude vrouw eet haar avondeten in de keuken voor het raam. Twee rundertartaartjes en een half blikje Mexico-melange van Bonduelle. Dat is een zeer verfijnde en kleurrijke melange van mais, doperwtjes en rode paprika.

De vrouw is er dol op. Als ze zo'n blikje gezonde confetti opentrekt, verschijnt er steevast een glimlach op haar gezicht. Dan is ze voor even in Mexico.

Mensen die een schelp tegen hun oor aanhouden, ­horen de zee, maar deze oude vrouw hoort de mariachi's tokkelen als ze een blikje Mexico-melange tegen haar oor houdt.

De oude vrouw woont op tweehoog halverwege de Overtoom. Ze eet altijd voor het raam, omdat ze dan het gevoel heeft dat ze niet in haar eentje eet. Ze eet samen met de fietsers en de taxichauffeurs. Iedereen krijgt een hapje van haar. De oude vrouw voert de stad.

Aan de overkant van de straat wonen twaalf studenten samen op drie verdiepingen. Zes jongens en zes meisjes. De vrouw kan uren naar de drie verdiepingen van de studenten kijken. En dan vooral als ze zich klaarmaken voor het stappen.

Niets is mooier dan vier meisjes die synchroon hun lippen staan te stiften voor een spiegel die boven een smerige wasbak hangt. De spiegel is te klein en er zit een barst in.

Elke avond kan de mooiste avond van hun leven worden. En dat weten ze

De oude vrouw houdt van spiegels waar barsten in zitten. Een huis waar alleen maar barstloze spiegels hangen, is een huis waar niet in wordt geleefd.

In de spiegel in haar badkamer zit ook een barst. Toen haar man stierf, sloeg ze een barst in de spiegel. Als ze voor de spiegel staat, verdeelt de barst haar gezicht in twee stukken. Het onderste gedeelte van het gezicht is van haar, maar het bovenste gedeelte is nog steeds en voor altijd van haar man.

Op de derde verdieping staan vijf jongens biertjes te drinken. Ze hangen uit het raam en geven elkaar constant knuffels. Tijdens het knuffelen slaan ze elkaar op de rug. Dit kan de mooiste avond van hun leven worden. Elke avond kan de mooiste avond van hun leven worden. En dat weten ze.

Een flesje aftershave gaat van jongenshand naar jongenshand. Ze doen allemaal hetzelfde. Twee spuitjes in de nek, drie spuitjes op de torso en het laatste spuitje wordt gespoten op de gulp van de broek.

Haar man was ook van het gulpspuitje en vanwege dat gulpspuitje vond zij het heerlijk om in zijn schoot in slaap te vallen. Dan deed ze haar ogen dicht en door de aanwezigheid van zijn luchtje kon ze alleen maar over hem dromen.

De meisjes van tweehoog zwaaien naar de oude vrouw. Ze gaan weg. Hun avond gaat beginnen. Ze ­lopen naar buiten en stappen op de fietsen die ze ooit voor twintig euro in de Handboogstraat kochten. De jongens met de hemels geurende gulpen volgen al snel. In een wolk van citrusvrucht, hout en amber fietsen ze naar de rest van hun leven.

De oude vrouw had wel mee gewild. Ze hoopt dat de studenten haar een keertje meevragen, want ze is een ingeblikt feestje. De vrouw wacht op het moment dat ­iemand haar blikje opentrekt. Misschien morgen, denkt ze. Ze pakt het halfvolle blikje Mexico-melange van tafel en brengt het langzaam naar haar rechteroor.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns terug. Reageren? james@parool.nl