Opinie Bewaar

De mond van jullie praat voor twee

Femke van der Laan
Femke van der Laan © Oof Verschuren

We zitten buiten op een bankje, met z'n viertjes. Een been over een schoot. Een hoofd tegen een schouder. Een arm achter een rug langs. We kijken allemaal in dezelfde richting. Verderop staat een bruidspaar, zij in het wit, hij in het grijs. Twee meisjes ernaast draaien rondjes in gouden jurken. Het zijn de dochters, gokken we.

De bruid en de bruidegom zijn net aan komen lopen. Vers getrouwd. Ze werden opgewacht door hun gasten. Nu wordt er een toost uitgebracht. We zitten te ver weg om het te verstaan, maar af en toe komt er gelach onze kant op. Aan het einde gaan de glazen in de lucht. Op het bruidspaar.

"Hoe ging dat eigenlijk bij jullie? Heeft papa jou gevraagd?" De middelste kijkt me aan. Ik weet even niet of ik dit verhaal al verteld heb. Of deze vraag niet al eerder gesteld is, door een van de drie. Ze horen graag de verhalen over hoe het was toen zij er nog niet waren. Of toen ze er bijna waren; vertel eens het verhaal van toen ik geboren werd. Of toen ze er net waren; wat vonden jullie van mij toen ik een baby was?

Tegenwoordig praat ik voor twee. Ik ben de mond geworden van de jullie. Wat vonden jullie van mij?

We vonden je prachtig. Waren jullie blij? We waren heel blij.

"Waarom zeg je niks? Weet je niet meer hoe het bij jullie ging?" Ze kijken nu alle drie naar mij. Ledematen worden uit de knoop gehaald, zodat hun hoofden makkelijker mijn kant op kunnen draaien.

Er is nu nog maar één iemand die weet hoe het ging. Nog maar één iemand die erbij was

Er is nu nog maar één iemand die weet hoe het ging. Nog maar één iemand die erbij was.

Drie paar ogen kijken mij aan, wachtend op de woorden uit de mond van de jullie. Even overweeg ik om iets te verzinnen. Dat kan, als je die mond bent. Er is geen andere mond om te zeggen dat het zo niet was gegaan. Een parade aan huwelijksaanzoeken flitst voorbij in mijn hoofd. Luchtballonnen, een ring verstopt in een dessert, hij op een paard.

Ik grijns. Als ik wil, herschrijf ik de geschiedenis. Letters in het zand, een reclamevliegtuigje, hij op zijn knieën. Alles wat ik ooit in slechte televisieprogramma's en matige films heb gezien, ligt opeens voor het grijpen.

"Mam?"

Ik laat de mond van jullie zijn werk doen.

"We fietsten langs het IJ en toen vroeg hij of ik met hem wilde trouwen."

De hoofden draaien weer richting het bruidspaar. Ze gaan op de foto. Iedereen kruipt dichter naar elkaar toe. Op het bankje glijden de ledematen weer in de knoop.

Waren jullie blij?

We waren heel blij.

Femke van der Laan (39) schrijft wekelijks over haar leven in de stad na de dood van haar echtgenoot Eberhard, de burgemeester van Amsterdam die op 5 oktober 2017 overleed.